Aile kavramı köylerde de yıkılmaya başladı malesef.Evlilik kararı da boşanma kararı da hayatın içinden sıradan bir sahneymiş gibi çok kolay alınır oldu.
Ve sonucunda anne ile babası arasında kalan minicik yüreklerin hüznü ve beraberinde getirdiği sorunlar zinciri kaldı...
Sınıfımda, daha çok vefat yüzünden anne veya babasını kaybetmiş yetim ve öksüzlerim var.Dağılmış ailesi olan sadece bir öğrencim var.Ben bu çocuklarım için özel bir çalışma yapmıyorum açıkcası.Çünkü, durumlarına bakmaksızın hepsini önemsiyorum; değerli bireyler olduklarını hissettirmeye çalışıyorum.Bir üzüntüleri olduğunda bana gelip sarılmaları da, yüreklerimizin buluşması ve karşılıklı güvenin bir tablosu olsa gerek...
Bu durumda olan veya olmayan öğrencilerimizin hepsine şevkatle ve yüreğimizle yaklaşırsak, bu ezikliklerini bir nebze olsun azaltmış oluruz diye düşünüyorum...
Aile içinde her alınan kararda, çocuklar göz önünde tutulup, hayatın çizgisi onların mutlu olacağı şekilde çizilebilse keşke...