Seni duydum, bağıra çağıra susuyordun.
Bilirim gürültülüdür suskunluğun çığlıkların aksine sessiz, sedasız…
Soru işaretleriyle boğuştum önce,
Ardından ünlemler önüme dikildi.
Noktalandım!
Saat seni sen geçiyordu.
“ZAMAN”ın ötesi berisi sendin ve geç kalmamıştık bana kalırsa…
Bana kalmadı…