"Yoruldum, patron.
Yollarda, yağmurdaki bir serçe kadar yalnız olmaktan yoruldum.
Yanımda hiç arkadaş olmamasından bıktım. Ne yapacağımı, nereye gideceğimi söyleyecek bir dostum olmamasından bıktım artık. En çok da insanların birbirine kötü davranmasından bıktım.
Her gün dünyada hissettiğim ve duyduğum acılardan bıktım.
Çok fazla var, sanki her an için kafama cam parçaları batıyor.
Anlıyor musun? Her zaman bu acıyı taşıyorum."
Yeşil Yol/ John Coffey
kitabların filmleri pek hoşuma gitmez ve başarılı bulmam . çünkü hayalimi kısıtlarlar gibi gelir. lakin yeşil yol bundan müstesna. heleki bu sahnesi başkaydı
