sıyırabilmeyi beynimdekileri bedenimden isterdim...
ne kadar çok hasret, ne kadar çok özlem besledim ise nafile...
vuslat iliklerime kadar işlemiş,
fişlenmişti ahımız kaderin zulasında ...
çok mu absürt bir durumdu iflahımızı kesen olgu..
yaşamak istedik şunun şurasında ...
Derken kıyıldı canımıza
Ruhumuz Allah'a Emanet .
Giderken oltasına takılıp bir dehlizin iğnesinde yem olarak
olur da, girebilirsek bir içe..
doğursun bizi , derdimiz ...
tertemiz...