Sen
Gelmedin.
İki kelime çok görünsün de sana dair bir saniye daha geçsin diye ömrümden onu da alt alta yazıyorum. Korunum kavramını kazanamamış bir çocuk edasında ve eğitim bilimlerinden 100'le geçmişçesine zaferle. Senin gelmediğin bir gezinmeye kendime sunni zaferler arıyorum.
Ve inan olmuyor.
Kitap yazsam gelir mi acaba diye düşündüm. Ola ki gelmezsen boşa mı gider onca zaman? Gitmez. Gitmez de lan bu cümlede de gitmek var ya işte, daha ben bu kafamı nereye vuram?
Gelmediğin için mutlu olduğun düşüncesi olmasa belki de umrumda olmayacak. Bu da ne kadar çıkarcı cümle. Bensiz beter ol mealinde. Olma gene de. Mutlu ol. Bensiz mutlu ol. Mutluluk önünde bir engel. Ben. Ne kadar yaşanmayası cümle. Ne kadar yaşanmayası dünya.
Gelseydin be işte.
Gülseydim.
Gülseydin.
Gittin de güldün diye değdi mi?
Hazindir, değdi..
Değdi, ne kadar ilginç bir kelimeymiş yazılınca. Yazılmasa da olur.
De haydi. Akşamdır. Kafan ağrımasın. Akşamdır da lan, sanki bir tek bana akşammışçasına mı ağırdır?
Ağırdır.
Yokluğun.
Sen bilemezsin.
Bilsen gelirdin. Sahi yokluğunun acısını anlatayım mı sana?
Anlatayım.
Babanın yokluğu gibi...
