“ O günden bu yana istisnasız seni dilemiş zavallı Güney. Yıldız kaymayan gecelerde de! Sen gizli gizli kimselere görünmeden aklına gelmişsin onun her akşam. Bugüne kadar yaşadığı tüm yalnızlıklara senin adını vermiş mesela. Ancak o bir çiçekmiş, anlaşılmayı beklemiş hep. Susadım diyememiş de hep boynunu bükmüş. Sözcüklere, şiirlere sığınmış can havliyle. Sana kurduğu her cümlenin sonuna nokta değil, keşke koymuş Luna… “
Tunç Ilkman