Bam Teli

Çünkü beklemek çok korkunçtur, usul usul geleceğini bilerek ama ne zaman ölüm meleğinin kanadını açıp kendisini kapacağı anı bilmeden, bu meçhul anı bilmeden beklemek. -Rasim Özdenören/Gül Yetiştiren Adam

İnandigin değerlerin aksine bir yasam tarzi sürmek en büyük depresyon sebebidir. Bu durumda beyin kendisini korumak icin surekli mazeret üretir ve bir sonraki sorgulamaya kadar rahat eder.

Bir şeyi çok isteme,
Ya acın olur ya da imtihanın.

kendi elimizle kurduğumuz gurbetten
daha zor bir sürgün yoktur
yaşasak da yaşamasak da
umuda ve sonbahara hüküm ki:
gülün saltanat devrinden
ne sevdikse bugünden
ve ne kaldıysa dün ki
acıyı yakuta döndürsün
hüznü döndürsün elmasa.."

Hilmi Yavuz'

Hiç kimsenin iyi gelmediği yerden sarıyorsun yaralarımı, hiç kimsenin dokunamadığı yerden kanatıyorsun sonra

Yağmur eritti elimi, yüzümü.
Bu dünyada bir yürek kaldım.

Ahmet Erhan

Bir güz ikindisi borçlusun bana.
yarım şiir, hafif yağmur, çay, biraz çınaraltı, biraz üsküdar…
      cem mehmet eren

Selimi_

"Kimseye acı çektirmemek.
İyilik budur..! "

Vaktinden önce anlamanın şaşkınlığı mı
Vaktinde anlamanın sevinci mi
Ya da biraz geç kalmanın
O gereksiz tedirginliği mi
Hangisi?

Ama belli ki sonundayız her şeyin
En sonunda.

Edip Cansever

" - Her kelimesini
   okuyor musun yazdıklarımın
   diyesim vardı,
  - insaf, diyemedim,
    yutkundum..

Selimi_
   

Adam kadını özledi, başka kadına sarıldı.
Kadın adamı özledi, adamın yokluğuna sarıldı..

Cemal Süreya

Senin kimin kimsen yok mu keder?
Benim bildiğim misafirlik dediğin, üç gün deyince biter..

Farklı olanı sevdim her zaman.
Papatyalardan ziyade,
Kaktüsleri sevdim.
Koklayamadım.
Dokunamadım.

Hep olduğu gibiydi,
Hiç değişmedi.
İlgi beklemedi,
Solup gitmedi.
Hep benimleydi...

"Bu ince eller, uzun parmaklar mı bağladı o bağı? Bu narin eller mi attı onca düğümü? İmzayı, kararı, noktayı bu eller mi koydu? Hiç mi muhalefet şerhin yoktu? Bunca karanlık bu ellerin arkasında mıydı?
Yazılmış ne varsa, bir çırpıda hepsinin üzerini çizip geçen, yazıp bozan, çizip oynamayan, kurup kaldırmayan. “Bir karıncayı bile incitmem” diye övünürken dünyaları yakan. Bu eller miydi?
Ben bu elleri tanıyordum güya. Bu ellerde görmüştüm kuş bakışı gamzeyi. Parmak uçlarından dökülen yağmurun rengini. Ellerimle kurmuştum sana dünya sofrasını. Siyah beyaz bir fotoğrafa girmemiş anıların en güzeli, “Bak, bu nar unutma.” Elimin üstünde yemin eden ellerin değil miydi? Ellerin “Elim sende unutmam.” dememiş miydi?"

Nazan Bekiroğlu