İnsan da eşya gibidir kırılma noktasında. Bile bile kırılan eşya tuzla buz olur. Eski haline dönüştürülse de izleri çok belirgindir ve eksik parçalar daima kaybolur.
İnsan, istemeden kırıldığında parçaları toparlamak için gösterilen o koşuşturmacada dahi iyi hisseder kendini. Özenle yapılan o birleştirme işleminde sevginin, iyi niyetin, vicdanın, şefkâtin tutturduğu parçalar izleriyle de güzel durur. Çünkü insan insanı en çok böyle günlerde tanır ve anlar. Böyle kırgınlıkların izlerini sevmelisiniz.
Diğerlerinin ise kırmak değil parçalamak niyetiyle yapıldığını anladığınızda büyüyeceksiniz.🌿🍀🐞