Bugün Hayat Sana Ne Öğretti?

   " Yaşayıp yükselmek, ahlaklı ve iradesi sağlam milletlerin hakkıdır. "

Mesafa koyana sen de mesafa koyacaksın.Herkes değer verdiğine müsait..

      Bazen sinirle yaptıklarımız, meğer geride enkaz bırakıyormuş.

Soğuk mevsimlerin sıcak nimetleri vardır.
Şükür gerektirir.

Bütün yollar ayrılığa, büyük vedaya çıkıyor farketmesek de..

"Gelinine dert veren kızına derman arar.."

*Adaletsizlik, sevgisizlikten daha derin izler bırakır..*

Bugün hayat bana ne öğretti :

Annemi çok sevdiğimi ve onun bendeki bu sevgiyi hak ettiğini...

Ve Annemin çok temiz & disiplinli bir insan olduğunu öğretti. Canım Annem.

Çok eskiden okuduğum kitaptan alıntıdır. Deniz Arman haber bülteninden sonra bu olayı anlatmıştı: "Aynı kalp rahatsızlığından üç yaşlı adam aynı odayı paylaşıyorlardı. Tek fark, biri cam kenarında biri ortada diğeri ise duvar dibinde yatıyordu.Cam kenarında olan hasta, günler boyunca camdan dışarıya bakarak derin düşlere dalar giderdi.Zaman çok yavaş akmaktaydı.Bir gece cam kenarında olan hasta öldü.Bakıcılar geldiler, ölen adamı morga götürdüler.
Yatağı değişti, temizlendi.
Ortadaki hastayı cam kenarına, kapıya yakın olan hastayı da orta yatağa aldılar.Cam kenarına geçen yaşlı adam her gün camdan bakarak arkadaşına dışarısını anlatırdı.
“Bugün deniz sakin, yine de hafif rüzgar var sanırım çünkü uzaktaki teknenin yelkenleri rüzgarla doluyor. Park bu sabah sakin, iki salıncak dolu iki salıncak boş, dünkü sevgililer yine geldi, aynı yere oturup konuşmaya başladılar, el ele tutuştular, ne kadar da yakışıyorlar birbirlerine. Erguvan ağaçları ne kadar güzel açmış her yer mor bir renk almış, erik ağaçları da beyaz çiçekleriyle onlara eşlik ediyor. Denizin üzerindeki martılar bugünkü yemeklerini arıyorlar, ne güzel de dalıyorlar suya.” Günler böyle geçip gidiyordu ki cam kenarındaki yaşlı adam kalp krizi geçirene kadar, işte o anda ortadaki adam düğmeye bassa kurtaracaktı arkadaşını ama bunu yapmadı. Bunca zamandır sadece dinleyebiliyordu ama artık görebilirdi de. İşte bunun için düğmeye basmadı ve hemşireyi çağırmadı. Aynı kaderi paylaştığı kişiyi göz göre göre ölüme gönderdi.Ertesi gün hasta bakıcılar, ölen yaşlı adamın yerine kendisini koymaya gelmişlerdi. Hemen yatağının yerini değiştirdiler. İşte o günlerdir bakmak istediği manzarayı nihayet görecekti.Başını kaldırdı ve pencereden baktı, gördüğü onu şok etmişti! Karşısında sadece “simsiyah bir duvar” duruyordu öylece bakakaldı.

İnsanın elinden önce beyni   müsait olmalıymış ..

Hayatta hiçbir başarı tesadüf değildir. Emekle yoğrulan, alın teriyle büyüyen her güzellik, gün gelir en güzel karşılığını verir.

Sıryn çıkaran değil, çözüme ortak olan kazanır.

İnsan, kaybettikleriyle eksilmez, onlardan öğrendikleriyle büyür. Kimin yanında gerçek bir dost, kimin karşısında sabır, kimin ardından dua gerektiğini zaman gösterir. Bazı kapıların yüzümüze kapanması bir son değil, yanlış yoldan çevrilmiş bir işarettir. Ve insan en çok, değiştiremediği şeyleri Allah’a bırakmayı öğrendiğinde huzura kavuşur. En sonunda anladım ki, her yaşananda bir hikmet, her gecikmede bir hayır, her vedada yeni bir başlangıç vardır.

"Doğruların gözle görülmeyen orduları vardır.."

Her kayıp bir son, her gecikme bir başarısızlık değildir. Bazen hayat, elimizden aldıklarıyla bize aslında neyin gerçekten değerli olduğunu öğretir. Ve belki de en önemli şey insanın, hayatın kendisine ne verdiğiyle değil, yaşadıklarından ne öğrendiğiyle olgunlaşmasıdır.