Doğuda Öğretmen Olmak..

Nasıl anlatmalı ki..
Mesleğinin ilk yılları çok heveslisindir ve o hevesle başlarsın..
Sonra öğrencilerin umursamazlığı, velinin çok bilmişliği, öğretmen alır nasıl olsa diye kalemsiz deftersiz boyasız okula gelen öğrenciler..
Sonra o hevesin kaçar..

Tabi istisnalarda var ama...

Zordur doğuda öğretmen olmak çok zor...

Ben de 3 yıl Bingöl'de çalıştım.Hem zor hem de zevkli.Öğretmene karşı büyüğünün küçüğünün farklı bir saygısı vardı.İmkansızlıklar da çok fazla.Okuma isteği var.Ama  maddi problemlerden dolayı sonunu getiremiyorlar.Kimi elektriği kimi zaman suyu yoktur.Yine de orada çalıştığıma pişman değilim.

     Doğunun/Güneydoğunun neresinde çalıştığına bağlı...Yıllardır güneydoğudayım ve Hakkâri hariç tüm illeri gördüm. Öyle iller var ki, batıyı aratmaz ya da batıdaki bazı şehirlerde olmayanı buralarda bulursunuz. Yine de zordur, çünkü gurbettir, çünkü sosyal aktivitiler ya kısıtlıdır ya hiç yoktur.
     Merkezde çalışıyorum ama ilk görev yerim olan köydeki öğretmenliğimi ve öğrencilerimi hiç unutamadım. Şimdi askerlik yaşına geldiler ya da gelin oldular çoktan...Bana evlerini de kalplerini de sonuna kadar açan o cömert insanları sevgiyle, minnetle hatırlıyorum. Farklı kültürler tanımaktan son derece memnunum.

Yazılanlar çok güzel... Emeksiz ürün olmaz... Doğuda emeği geçen bütün öğretmenlerimiz birer cevherdir...

Köy şartları Türkiye'nin her yerinde çok zor ama Doğu'daki  köylerde çalışan arkadaşlar bizlerden çok daha fazla takdiri hak ediyorlar.Biz de köydeyiz ama asıl öğretmenlik onların yaptığı.

Bu zor şartlarda olan öğretmenlerimizin Allah yardımcısı olsun ...

Keşke bende öğretmen olsaydım...

6 yıl oldu yeter artık

Doğuda Öğretmen Olmak;

   Gece yarısını çoktan geçse de zaman, uyuyamıyor olmaktır kimi zaman. Bir önceki gün erken uyanmış gecenin gündüzünde de uyumamışsınızdır oysa.
   Uyuma çabaları sonuçsuz kalınca ışığı açıp açmama konusunda tereddütleriniz olduğu için (karakol komutanı tarafından uyarılmışsınızdır daha önce; hocam dikkat çeker ilerleyen saatlerde ışığı açma diye) önce televizyonu açmayı düşünürsünüz. Canınız istemez. Sonra her şeyi göze alarak ışığı açarsınız. Uykum gelse diye kitap okumaya başlarsınız. Gelmez...
   Bilgisayarı açıp kim var kim yok diye bakarsınız. Kimse yoktur. Kendinize gülersiniz. Kendinize kalırsınız...
   İşte o an başlar hayatı bininci defa muhasebe edişiniz. Çok kısık sesle bir müzik açar birkaç haber okursunuz. Ömer Faruk TEKBİLEK; “Hasta düştüm gelmedin, bari can verende gel” dedikçe içinizden söküp atamadığınız kasvet had safhaya ulaşır.
   Son bir umut bakarsınız belki birileri gelmiştir diye. Nafile... Son umudun sönmesi ne demektir bu sefer onun sancısıyla mücadele etmeye başlarsınız. Evinizde olsanız muhtemelen uyursunuz da uyumasanız da baharın Mayıs’ında dışarıya çıkar bir hava alır kendinize gelirsiniz. Lojman olunca eviniz, camı açmaktan bile korkarsınız.
   Sonra bir çay demlemeye karar verirsiniz. Mutfağa gitmekten korkmaz olmuşsunuzdur artık. Çay işi kolaydır. Kolaydır da çaya bin anlam yüklemiş bir adamın aklına o an, bu çayı da mı yalnız içeceğim sorusu düşer...
   İçinizde fırtınalar kopmaya devam etmektedir. Ve en kötüsü; uykuyu unutmuşsunuzdur artık. Kötüdür bu çünkü sabaha çok vardır. İçinde fırtınalar olan adamın geceyi sabah eylemesi kadar zor ne vardır...
   Çay olur. Bardağın sıcaklığıyla yüreğiniz ısınır. Ama yetmez...
   Sigara dumanından cehenneme dönmüş lojman odasında bir sigara daha yakar kaleme sarılırsınız. Düşündükçe yazarsınız. Düşünceleriniz yazıya döküldükçe ferahlarsınız ve bir an olur kağıdın ıslandığını görürsünüz. Gözyaşlarınız istemsiz olarak dökülmeye başlamıştır. Yazdığı “hicran” olanın umudu da kalmamışsa artık yürek nasıl dayansındır, gözyaşı nasıl dayansın??
   Başınızı kaldırıp baktığınızda lojman duvarında göz göze geldiğiniz yarenizdir. Uyanıkken kabus görmeyi de başarmışsınızdır artık. Gece son raddesine kadar hüzündür o andan sonra. Aldırmamaya gayret eder gene kaleme davranırsınız, olmaz...
   Saate ilişir gözünüz. Yarenizle geçirdiğiniz 90 dakika hayırlı olsundur saat.
   Köpekler havlamaya başlamış yüreğiniz hoplamıştır. Ama artık sormaz olmuşsunuzdur kendinize 4. yılın sonunda, bu köpekler niye havlar diye.. Allah’a sığınırsınız.
   Ömer Faruk TEKBİLEK hala mavi yazmadan bahsetmektedir. Yüreğinizin feryadı durmak bilmiyordur. Değil dakikalar saniyeler geçmez. Allah’a sığınırsınız.
   Bu geceyi yazayım diye geçirirsiniz aklınızdan, sonra gene gülersiniz kendinize, bu yürek sancısını anlatmaya yetecek kaç kelime tanıyorsun ki diye..
   Umudun tükenmesinden sonraki ilk günü hangi şair nasıl anlatmıştır acaba diye merak edersiniz.
   Saate ilişir gözünüz. Daha sabaha çok vardır saat.
   Bir umut saati yapmak geçer aklınızdan..
   Umuda kaç var..
   Gösteren bir saat..

hakkari merkezde görev yapmış bir öğretemen olarak, doğudaki öğretmenlerimizin neler çektiğinin çok iyi anlıyorum.Batıya atanıpta sürekli batının köyünde çalışıp köyü beğenmeyen, ilçede çalışıpta merkezde çalışmadığı için sürekli şikayet eden öğretmen arkadaşlar doğuya gidip görseler öğretmenliği, ellerindekilerin kıymetini daha iyi anlarlar.yeni mezun olmuş idealist gencecik öğretmenlerimizi gönderiyorlar doğuya, içlerinde ne şevk kalıyor ne istek. doğu affı ile birlikte doğuda çalışan öğretmenlerimize yapılan haksızlığa büyük bir haksızlık daha yapıldı. öğretmen olmak zor fakat doğuda öğretmen olmak daha da zor. allah yardımcısı olsun doğuda görev yapan öğretmenlerimizin. en kısa zamanda tayinlerinin çıkması dileklerimle.....

Doğuda öğretmen olmak demek,
Annenin felç geçirdiğini öğrenip uçakta yer bulamamak, yollar kapalı olduğundan otobüsle gidememek, 30 küsür saatte anneye ulaşabilmek demek..

her göreve başlayan öğretmen mutlaka orada çalışmalı

Ben de doğuda üç yıl çalıştım.13 yıldır batıdayım.Doğu da gördüğüm insanlık saygı hürmet sevgi bambaşka idi.Orada ki çocuklar bilgiye sevgiye açlardı bu yüzden okul ve bizi çok seviyorlardı.Benim de ön yargılarım çoktu ama şartların zorluğuna rağmen doğuda gördüğüm insanlığı özlüyorum.

Ben de şırnakta bi köyde 3 yıl çalıştım 4 yıldır iç anadoludayım ben de ılgın01 hocam gibi çok özlüyorum oraları insanlığı yardımseverliği bunu orda çalışanlara anlatamazsın ben de anlamamıştım sırf ordan kurtulmak için çok kötü şartlarda bi yer istedim il içi isterim 2 yılda biter sandım puanım 150 oldu il içi en uzak 8 yıllık okullar çıkmıyor inanın ordaki ortam da güzeldi tekrar bulamadım ailenden uzak olmak zor desenki 200 puan sabredersin ama hiç açılmıyor bazı iller  sizi anlıyorum ama dua edin Allah beterinden saklasın ahh sözleşmeli kalsaydım...

 

slm

Arkadaşlar Grubumuzun Amacı Yıllardır Doğuda Unutulmuş Seslerini Kimsenin Duymadığı Tayinleri İçin Kimsenin Mücadele Etmediği Öğretmen Arkadaşlarımızın Bu Eğitim Öğretim Döneminde Seslerini Duyurabilmek Ve Herkes Gibi Onlarında Diledikleri Yerlere Tayin Olmaları İçin Batı da Boş Kontenjanlar Yaratılması Adına Çalışmalar Sürdürmek...

[linkler sadece üyelerimize görünmektedir.]