Ailemden evimden sevdiğimden uzakta içim acıyor bir mesleği icra etmek bu kadar zor olmamalıydı 1400km ötedeki 4yaşındaki kardeşime hasret cizrede çocuğa önem verilmeyen dil bilmeyen bir mahallede görev yapıyorum ve bugün bir çocuğuma sırf beni anlamadığı için kızdım sonra tahtaya dönüp ağladım hiç bir günahı olmayan çocuğa bunu yaşattığım için sözleşmeli öğretmenim bir kadroludan hiçbir farkım yok çocuklarıma hayatın cizreden ibaret olmadığını anlatabilek benim amacım sözleşmeli kadrolu diye ayırmayın bizi ne kadrolular tanıdım sınıfa girip yatan uyuyan lütfen bize destek verin kadrolu öğretmenlerim. herşeyi bıraktım tamam fedakarlık etmem gerekiyor ama ben mutsuzum ve bir süre sonra tükeneceğim ve okula gidip geleceğim belkide. ben böyle olsun istemiyorum eşimin yanına gidebileyim ve kaldığım süre boyunca o öğrenciye faydalı olayım. buraya kadar okuyanlara teşekkür ederim destek verirseniz duacıız olurum herkese işinde başarılar dilerim
Öğretmenim mesleğin ilk yıllarında hepimiz benzer zor şartlarda çalışmışızdır emin olun. Bugünler de dün olur, sabırlı olun. Okul haricindeki vaktinizi verimli geçirmeye çalışın. Hobi edinin mesela. İnanın stresinizi azaltır, motivasyonunuzu artırır. Günlük tutun ya da. Hem insana terapi oluyor hem de ilerde çocuklarınıza anlatabileceginiz bol bol anı biriktirirsiniz. Ama sakın yılmayın. Siz sıradan biri değilsiniz, siz bir öğretmensiniz ve çok degerlisiniz... Allah yardımcınız olsun, sağlıcakla kalın...
