Öğrencilerimize Gösterdiğimiz Sabrı Çocuklarımıza Gösterebiliyor Muyuz?

Benim de 3 yaşında ve herkesin çocuğu için düşüneceği HERŞEYİM dediğim bir oğlum var. Ona karşı sinirlendiğim anda hemen öğrencilerime karşı sabırlı davranışım geliyor veya ben getiriyorum sakinleşip meseleleri dahga sessiz ve sakin halletmeye çalışıyoruz. Çocuklarımız herşeyi hakediyor. Onun için daha sabırlı olmamız gerektiğine inanıyorum... Bütün  çocuklarımıza sevgi ve selamlar....

Konuyu açan arkadaşım can evimden vurdun beni....Geçen gün soğuk algınlığı sonucu hastalanan ve bu hastalığından dolayı sızlanıp nazlanan 3 yaşımdaki kızımı hırsla tutup salladım..Ağladı ve annesine kaçtı..Sonra çok pişman olup okulda öğrencilere gösterdiğim sabrı niye burda kendi kızıma gösteremedim diye düşünüp üzüldüm..Şimdi mümkün olduğunca onun suyuna gitmeye çalışıyorum..
İşimiz çok zor ya..

Öğretmenliğe yeni başladığım yıllarda kıdemli meslektaşlarımız "Öğretmen çocuğu şanssız olur. Okulda enerjimizi gücümüzü kullanırız.Pilimiz biter. Eve geliriz, kendi çocuğumuza gerekli ilgiyi, sevgiyi gösterecek gücümüz kalmaz." derlerdi. Çok haklılarmış. Aynen öyle oluyor.

Galiba bende öğrencilerime gösterdiğim sabrı çocuğuma göstemiyorum.Bunu geçen gün okulda farkettim.Öğrencileri eve yollarken bir yandan veliler bir yandan çocuklar herkes birşey diyordu. O arada 2.sınıfa giden oğlum geldi,birşeyler anllatmaya çalışıyor kafam kazan gibi oldu.Ona dönüp kızdım işim bitince ilgileneceğim dedim.Oda aman sen öğrencilerine bak deyip gitti. Okadar üzüldüm ki.

Ben Gösteremiyorum.zaten Öğetmen Çocukları Fazla Çalışkan Olmazmış.herhalde Bu Yüzden Olacak

Bu konuyu tartışmaya bilegerek yok,gerçekten ben dahil öğrencilerimize gösterdiğimiz sabrın yarısını bile kendi çocuklarımıza gösteremiyoruz.Çocuklarımıza mutluluğu çok görmeyelim.

Bu soruya 2 sene sonra falan cevap versem?

gerçektende öğrencilere gösterdiğim sabrı çocuklarıma göstermiyorum. oğluma sayı saymayı öğrettiğimde bir süre sonra sabrım bitiyor git baban öğretsin diyorum. seneye oğlum 1. sınıfa başlayınca ne yapacağım diye kara kara düşünüyorum. çünkü eve gelince sabır bitmiş tükenmiş oluyor

çocuklarımız ikinci planda kalıyor ben kızıma sürekli şu işimde bitsin bekle birazdan bakarım gibi şeyler söylüyorum çocukta napsın bekliyor ama bazen o kadar sabırlı olamıyor ondan sonra başlıyor ağlamaya

Bu konuyu tartışmaya bilegerek yok,gerçekten ben dahil öğrencilerimize gösterdiğimiz sabrın yarısını bile kendi çocuklarımıza gösteremiyoruz.Çocuklarımıza mutluluğu çok görmeyelim.

Al ben den de o kadar.

çok büyük hata ama maalesef gösteremiyoruz...(((

Öğretmenlerinin genelde yaptıkları bu.hepimiz dahil kendi çocuklarımıza o kadar esnek davranamıyoruz.Sürekli akşam onların isteklerini ikinci plana atıyoruz.Sonra sonra sonra sonraları bir türlü bitiremiyoruz.

ilkokul öğretmenimin bana nasihati: kendi çocuklarınızla ilgilenin, onları ihmal etmeyin, pişman olduğunuzda iş işten geçmiş olacak.....

Maalesef o sabrı gösteremiyoruz.9yaşında bi oğluşum var:)onunla yeteri kadar ilgilenemediğim için bu sene etüte gönderiyorum ve bu duruma gerçektende çok üzülüyorum:(en ufak yaramazlığına bile tahammül edemiyorumm,kızdığım zamanda ne kadar kötü bi anneyim diye düşünüyorum:( ama ne olursa olsun ben oğluşumuu çokkkkkkkk seviyorum o da beni ve bunu ikimizde sık sık dile getiriyoruz:)İYİKİ VARSIN EMREM

Teraziyi Dengede Tutmak Her Zaman İyidir Ama Her Zaman Bunu Yapamıyoruz Ama Unutmayalım Ki Öğrencilerimizde Bize Emanet Edilmiş Yavrularımızdır