Gönlüme hikmet yağmurları yağıyor; ben ise küçük bir çocuk gibi izliyorum yağmuru gönül penceremden. Çakan şimşekleri görüyorum, karanlık gecemi, insanların yağmurdan, hikmetten kaçışmalarını...
Gönlüm gönlümle huzuru buluyor, Allah sevdiği kulunu kendi yağını kavuruyor. Tıpkı Mevlana gibi...
Görüyorum ki yalnızlık yokmuş; yalnızlık bedenlere göreymiş; tıpkı ölümün de bedenlere göre olması gibi... Ruh ölür müymüş hiç? Hele bu ruh Allah'ınsa! Hele bu ruh Allah'ın emanetiyse! Emaneti sahibine verdim gönlüm rahat...