Buluttan bir damlacık indi denize. Enginliği görünce utandı.
Kendi kendine,
-''Denizin karşısında ben de kimim ki..
Onun varlığına göre ben yok sayılırım..'' dedi...
Kendisini küçük gördüğü için sedef gönlünü açtı ona,
Bağrına bastı ve korudu.
Kader onu o denli yüceltti...
Naz ile besledi damlacığı sedef...
Ki, sultanların tacına kondurdu sonra inci olarak...
Damla kendisini alçak gördüğünden yüceldi,
Yokluk kapısına kapılandığı için var oldu...
Sadi Şirazi
