Bam Teli

yaşamı saymak
adım adım
kaç kuş kadar eder ki;uzanık ayaklarım gökyüzünde iken
sayıların bir hükmü yok.çünkü çokluktan yokluğu anladım.
ve yokluk bir sensizlik kadar.sadece bir.
adımlarıma kanat takmayı öğrendim
 gökyüzüne salınık ayaklarımla
kaldırım taşlarını sayarken.

Üstad;hadesin yanına gidesim geldi...hem  gönülden düşmek bize yakışmaz.

çöldeki kumum... gelişim rüzgarına takıldı  bi nisan yağmurunun eşliğinde...

Öyle çok sevdiğim var ki; Çocukların gözlerini sevdim... içimde huzuru, mutluluğu yaşattığı için...
Dinmeyecek sanılan fırtınaları sevdim... yaşamın her döneminde, savaşmam gerektiğini öğrettiği için...
Başarısızlıkları sevdim... başarıya giden yolu gösterdikleri için...
Geceleri sevdim tüm günümü nasıl geçirdiğimi değerlendirme olanağı verdiği için...
İnsanların sorunlarını dinlemeyi sevdim... yaşamın gerçeklerini görüp, daha olgun insan olacağımı bildiğim için...
Duyulan eksiklikleri sevdim... her şeye sahip olmanın, insanı ne kadar mutsuz ettiğini bildiğim için...
Sabahın erken saatlerinde çalan çalar saatimin sesini sevdim... bana bugün de yaşama olanağı verildiğini gördüğüm için...
Buzlu yollarda yürümeyi sevdim... yaşamda da atılan yanlış bir adımın, insana ne denli acı vereceğini anımsattığı için...
Uzaklıkları sevdim... özlemlerin duyguları pekiştirdiğini bildiğim için...
Yaşamın renklerini sevdim... yaşanılan tüm duyguları tablolara döktüğü için...
Bir şeylere inanmanın mutluluğunu sevdim... kendimi iyi duyumsadığımda, yanımda olacak insanların varlığını bildiğim için...
Her ne olursa olsun bir şeyin bittiği için üzülmek yerine yaşandığı için sevinmeyi sevdim... üzüntülere liman olursak, mutluluğun başka yerlere demir atacağını bildiğim için...
Sevmekten ve sevilmekten korkmayan insanları sevdim... sevme ve sevilmenin yapaylıktan değil, doğallıktan geldiğini bildikleri için...
Arkadaşlarımla geçirdiğim zamanları sevdim... içten bir sohbetin, tüm ağrılara iyi geldiğini bildiğim için...
ve sevdiklerimin ellerini tutmayı sevdim...avcumun içine bıraktığım yüreğime dokundukları için...

zamanın her anında ve mekânın her boyutunda mutlak yokluk karşısında bir kudret ile her an var olma bilgeliği...
kendine has kudret ile yokluğa karşı an ve an var olma gerekliliği...

....

Bir senin yanında iyi oluyorum
Başka hiçbir yerde değil.

Turgut Uyar

 Vakti zamanı geldiyse dar-ı acunda;
 Yusufun kuyusundan
 İbrahimin ateşinden
 Şemsin aşkından
 Sevgilinin hüznünden kaçamazsın...
 

Kilometrelerce uzaklıklara gizlenmiş olsa da dostluğumuz; aynı gökyüzünü paylaştığımız sürece dostuz!

Üstad;hadesin yanına gidesim geldi...hem  gönülden düşmek bize yakışmaz.

düşmek,ekmek kadar,su kadar gerekli.düşmek gerek; ölüme alıştırmak için bedeni ve ruhu.

zamanın her anında ve mekânın her boyutunda mutlak yokluk karşısında bir kudret ile her an var olma bilgeliği...
kendine has kudret ile yokluğa karşı an ve an var olma gerekliliği...

çok güzel..
varlığımızı biliriz.ya yokluğumuzu...bunu nasıl anlarız.

.

'Her şeyini kaybetsen de merhametini kaybetme.
"Merhamet" insanı insan yapan en önemli duygudur.'

En derin yaralarla başlar en derin gülücükler.
En yüksek uçurumlardan düşerken öğrenirsin uçmayı.
En derin denizlerde boğula boğula becerirsin tek bir nefesle yaşamayı...

O bahtiyarlık bana ait ihtişam -ı evren...

Hiçbir şey güzel değil senin yüzünden...