Bir varmış bir yokmuş. Masallar diyarında yaşayan çocuklar kendi yaşanmışlıklarında bir arpa boyu bile yol alamamışken. şehrin dar sokaklarında yollarını kaybetmişler. Bu yolun sonunda bataklıktaki timsah misali avını bekleyen, beyinleriyle bedenleri arasında işbirliği yapamayan hasta ruhlu varlıklar bekliyormuş. Masalın acı sonunu hepimiz biliyoruz. Veeee. insanlığın üstüne bir utanç perdesi indi. Ressam bir tablodaki gök maviliğini fırça darbeleriyle siyaha boyadı. Umarım ki bu son olsun, bu sooon.....
