Bugün Hayat Sana Ne Öğretti?

insanları hayatımıza alırken daha dikkatli olmamız gerektiğini

Bir daha ebediyyen eylem yapmamayı öğretti.

 en kıymetli şeyin sağlık olduğunu unutup hırslara isteklere, ( şükretmeyi  de unutmadığım halde) hep daha daha demenin acı zehrine kapıldığımı...farkettirdi çok şükür

Bir daha ebediyyen eylem yapmamayı öğretti.

hocam çok özel değilse neden

sayın bakana şaşırmamayı...

Hayatta hiçbir şeyin istediğimiz gibi olmayacağını, bizimle ilgili konularda bile bazen sadece seyirci olarak kalabileceğimizi bugün bir kez daha öğretti...

sevdiklereinin göz önünde olmaması çok kötü..............

Her bakanın göremediğini...

İsteksiz yenen aş,ya karın ağrıtır ya baş sözünün doğruluğunu.

Can Dündar'ın hayattan ne öğrendin sorusuna dar bir zaman birimi içerisinde verdiği yanıt...

■* * Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum. Ağladım. Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim. Karanlığı gördüm, korktum. Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi... Ağladım.
■* * Yaşamayı öğrendim. Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu; aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.
■* * Zamanı öğrendim. Yarıştım onunla... Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...
■* * İnsanı öğrendim. Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu... Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.
■* * Sevmeyi öğrendim. Sonra güvenmeyi... Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu, sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.
■* * İnsan tenini öğrendim. Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu... Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.
■* * Evreni öğrendim. Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim. Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.
■* * Ekmeği öğrendim. Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini... Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.
■* * Okumayı öğrendim. Kendime yazıyı öğrettim sonra... Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...
■* * Gitmeyi öğrendim. Sonra dayanamayıp dönmeyi... Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...
■* * Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta... Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım. Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım.
■* * Düşünmeyi öğrendim. Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim. Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.
■* * Namusun önemini öğrendim evde... Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu; gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.
■* * Gerçeği öğrendim bir gün... Ve gerçeğin acı olduğunu... Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.
■* * Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.
CAN DÜNDAR

sabrın tevazunun şükrün her daim ne güzel olduğunu

Empati kurmayı beceremediğimizi, bizim gibi düşünmeyene tahammül bile edemediğimizi öğrendim.

Gücün sahip olanın elinde araç olması gerekirken , sahip olanì kendine esir ettiğini AZ  önce öğrendim...
Oysa esirlik hicbir yetkinin geri getiremeyeceği kadar çok şey götürür insandan... bunu da bugün ögrendim...

nasrettin hocayla timur fıkrasının tamamen gerçek olduğunu.birlik  olamadığımızdan dem vurup ahkam kesip iş icraate geldiğinde 3 kuruşluk dünya menfaati için eğilinilip yarı yolda bırakılacağını ve bize yapılan muameleyi aslında hak ettiğimizi....