bir de şöyle düşünün ya internetiniz de olmasaydı.en azından şimdi eğitimhanedesiniz.
ne deyim öğretmenim allah kolaylıklar versin.van da çalışırken az mı uçak rötarı,sis,tipi yaşadım.çok zor çok ama yıllar sonra hatırladığınızda yüzünüzde mutlaka bir gülücük oluşacak .inşallah hep gülücükler olur hayatınızda.
İnternetten bahsediyorsunuz !!!
Gaz lambasının o loş ışığında sevgilime (şu an eşim) günlükler yazdığım, bir araba sesi duymak için 9-10 saat yürüdüğüm, tamı tamına seksen iki öğrenciyle tek başıma dansettiğim,fıttırmaya az kaldığında doktorumu bile bulamadığım... Ve 1985 şubat tatiline girerken; Van'da buluşabilmeyi ümit ettiğim eşimle aradaki zaman farkını kapatmak için geceden Pervari'ye yola çıkıp Çürük Dağında tipiye yakalandığımda, tek şey istiyordum: birazcık uyumak... Donma dedikleri şeyin bu olduğu aklıma geldi. Kalktım yürüdüm yürüdüm... Tahmini yön hesabıyla, zirveyi aştım.Güney yamaca ulaşıncada ölümden kurtuldum...
Şimdi... Acısıyla tatlısıyla birer anı oldu...
Beni eskilere götürdünüz, Yeni19 Öğretmenim.Ben de paylaşmak istedim.
...
Yüzünüzden gülücükler eksik olmasın...Hepinize iyi tatiller...