Kendi Şiirlerimizi Paylaşalım

FECRE ERİNCE

Gecenin karanlığında genleşen dertlerim,
Uzandıkça, ağırlığıyla eziliyor bedenim.
Zifiri gecede bir çığlık bozuyor sessizliği,
Bu çığlıkla yırtıldı gecenin engin derinliği.
Sessiz odama bütün kasvetiyle dolan gece;
Çevremdeki eşyanın sessizliğiyle birleşince,
Hiç beklenilmedik anda içten bir vurgunla beni,
Çekiyor ızdırabın doruklarına ruhumla bedenimi.
Ve bu vurgunla değişime uğruyor yaşamın rengi.
Yüreğimde aşk, bedenimde verem belirecek belki?
Kaçmak istedikçe bu hafakandan uzağa,
Yüreğimden tutuluyorum ümitsiz bir tuzağa!
Yakınlar uzaklaşıyor uzaklar mı uzak,
Anlayamadığım hayat, bu nasıl bir tuzak?
Giz, büyü, sır, soru işaretleri iç içe,
Düşündükçe felsefeyi, artıyor işkence!
Diyorum ki; diner belki bu gece dinince.
Bitmez gibi görünen sızı fecre erince!..
                                   
                                        Hikmet Baş

Okudukça içine işler satırlar
Bazen seni anlatır yazılanlar
Ama bilmezsin,
Kime yazılmış, ne zaman yazılmış,
Yürekten dökülen kelimeler...

Okudukça içine işler satırlar
Bazen seni anlatır yazılanlar
Ama bilmezsin,
Kime yazılmış, ne zaman yazılmış,
Yürekten dökülen kelimeler...

👍👍

Kalbe değmeyen
Şefkati içine almayan
Bakışların /masumane gözlerin hikayesi hüzün
 Romanı en iç’li ah olur.
Uzun ince hayat yolunda
Gurur ,dibini sıyırmış sevginin
Hücre hapsindeyiz yokluğun
Hakkını teslim etmeli yıkılmışlığın...

Dur dedi gitme bir ses
Duyulmayan bir tonda,
Dur gitme dedi bir çift göz
Islak kirpiklerini saklayarak,
Açılmıştı kocaman gözleri
Engellemek ister gibi gidişini,
Kısılmıştı sesi, konuşuyordu yüreği.
Tutsa elinden,
Kenetlese parmaklarını parmaklarına,
Set gibi dikilse karşısına.
Yan dedi yüreğine, yan
Ardına bakmadan giden
Kıymet bilmez bir zaman
Yan ve küle dön
Doğarsın sonra küllerinden.
Dön özüne,
Buğulanmış gözlerine aldırmadan,
Gözünden yağan yağmurla arınır gibi.
Dön ve unut,
Unut ardında kalan herşeyi.
Gitme diyebilseydi
Duyurabilseydi sesini
Gitmezdi belki.

mutluluk bizimse, hüzün de bizim...
''biz''den olanın ''iz''i de bizim...

gülün kalbinde sızlayan kelimem ey
emin adım yola revan olmuşlar
hatırına çıkalım darı dünya belli belirsiz..
güller artık eskisi gibi günleri kovalamıyor
dağa başka baksak aksak
göğe gönenç yakarış bıraksak
gülün kıvrımlarında yaz ki
susku yetiştirir bağban-ı zaman
adı uçurumla anılan
yar sevgili!
gözden ırak gönle mızrak olan
şiirden pay ettik hüznü yumağa döndü
pencere önünde yorduk koca ömrü.."

Tüten bir bacanın altında birlikteliğimiz,
Paylaşılan bir ekmeğin yarısında sevgimiz,
Üşüyünce içilen çayın dumanında gülüşlerimiz,
Bir merhabanın içinde dostluğumuz,
Ve....
Senli/benli
Hayalini kurduğumuz geleceğimizde saklı mutluluğumuz...

Yürüdük yayan olduk
Anladık ayan olduk.
Şu yalancı dünyada
Sevgide yavan oldk.
Bilen sustu, giden unuttu
Koskoca alemi uyuttu.
İsyan  insan    boyu
Ezdi gafilin huyu
Sezgde   beyan olduk..

Korkudan...
Sevme korkumuzdan...
hayalimizdeki en sevdiğimiz
gölgesinde oyunlar oynadığımız
dalında salıncak kurup özgürce sallandığımız ağacı bile kesmek istiyoruz ağlayarak...

TERKİBİ BEND AŞK
hem unutuluş

hem hatırlanma defteri yaprağında yazıyım ben

tut ki bahar konuk adımıza
ey yalnızlık seni sığdırabilecek bir kelime
aradımdı yorulur mu bilmem gece
aç kedilerin sıvazlanmasında şimdi
paydaş bir yalnızlığa bölünür sabah

oysa  dokunaklı tel örgülerde iken

kabul zıddıyla münhasır hikayemizde

anonim muammalar eşliğinde aşk..
ordasın hüzün yumağını çoğaltan dünyanın ortasında

en güzel şiir söyleyen anne dilinin ucunda 

yol türküleri tutturmadan göçmeliydik 

ikimiz çöle yağmur olmaya meyilli

içimiz sıkılmadan inmeliydik yerin 

hengamesine.

yol uzayan dalımız bahara teslim

çiçekli şiirler takıyor göğsüne hayat

gitme benden öteye.

bir şehirden bir şiire göçeceğiz
hayatın kelimesi kelimesine oralı olmadan
nereli olduğumuzu anımsamayıp
yaralı olacağız..

..

Sevgilim diyorum hayatın

Saçlarındaki dağınıklığı ...uyarlıyorum

Benim ikbalimde birbiri ardından devrilir aynalar

sustukça oğul veriyor yalnızlık adına her şey

Sıyrılmak için
İçimizde yılan gibi kıvrılan kederden,
Hapsolduğumuz kabuktan,
Bahara ayarladık saatlerimizi.
Dalında çiçeğe beş kalmış
Saat 10 geçmiş leylekleri.
Günün tüberrek vakitlerinde
Kavuşmalar saatine kurduk zamanı
Dursun akrep senli vakitlerde,
Yelkovan duraklarında.
İçimizde kıvrılan  kederi
Yükleyip karıncaların sırtına
Veyahut arının kanadına
Varalım baharın muhteşem sofrasına.

Kırlangıç türküsüdür gözlerindeki çocuksu sevinci görmek
Güvercin türküsüdür eskiyen takvim yapraklarında sevginin hakkını aramak
Hepsi bi göç hikayesidir
Sözün erozyonunda
Gururun uğultusunda
Zaman geçerken
Çocuksu kalamıyor yanakları ıslanmış acılar...