Kendi Şiirlerimizi Paylaşalım

Sen can alıcı  şiirler
S en  kapanmaz yaranın sarsılmazı
Sen ..oturup yazsaydık geçerdi aşk
 baharı aldatan yorgun dayanılmaz
duydun mu sustuklarımı
Gülü yaralayan şarkılar kadar
mevsimler talazlandı
insanlığımıza çekilip en kuytulara
senin ömrüne çoğalmak isterdim

kalbime yazamadığım mektup
çocuklar  gözbebeklerinde oku
insana en çok gitmek  yakışıyor
ben ona dedim
vefa bir adımlık mesafe
kıyılarımıza seneler vuracak
artık unutmak kokuyor  vahaları aşkın..

Bir gün doğmuşsa huzurdan yana
Bir dün kalmışsa yürekte yara
Sancıları sabırla karşılayan
Dilde şükür,
Yürekte amin
Hayata dolu gözlerle bakan
Susmak hikmet
Konuşmak ibret.
Dağlanan  hayatların mola verdiği
Toplanan  insanlığın  sevdiği
Hep kahrı yutan
Hep hakkı tutan
İnceldikçe dayanan
Dayandıkça incelen çizgide
Adı şefkat
Tadı merhamet
Varolası dünyada
Var olan  cüret.

ben ona yazdım
o  benim kalbimin yalvacı
ikimizdik dalgın şiirde düş sarmaşığı
en imkansız aşkın kuşatmasında.

Bir papatya olmaktı yaşamak sisli dağların ardında..
Ve denizi görmek tek hayali.

işte geçiyorum -bir iç çekiş gibi-
yeni günün yeni yüzünden...
maviliklerin tam orta yerinden...
alıp alıp götürürken ayak seslerimi
yollardan, şehirlerden, evlerden...
yok gibi...sessiz...''dur''suz...

ve teker teker çıkıyorum
bulutsu renklerin korkaklığıyla
-hangi uçsuz bucaksız kar sularındaysam-
tanımını aradığım mut/suz/lu merdivenlerden...
şiir olduğunu bilmeyen şiirler gibi...
pulsuz ve de mektupsuz...

Uzun bı yolda
Gecikmiş bı iyiliğin
Nesli tükenen guzellikten
Yok edilen umutlardan
Avaz Avaz susgun kalpten
Soğuk kelam'dan sonra
Kırık bı  şiir kaldı yarına

Maziden bir ses
Bir nefes çıkar sessizce
Elindekini uçurup
Dilindekini tutan
Hatırladıkça
Hatıraları kucaklayan.
Adı hasret
Tadı vuslat olan.

bazen bir kukla gibi görünsem de...
iplerim kendi elimde...
sahibim; kendimim ben...

ne aydınlığı ardına almış bir gölge
ne de karanlığa sıkılmış bir ışığım...
rüzgarım sadece, esiyorum ben...

boş görünmesin gözüne tek başınalığım...
kendi içimde kalabalığım...
kaçamam ki kendimden ben...

ne başrol oyuncusuyum
ne de basit bir figüran...
sadece, geçiyordum uğradım ben...

İçim içim yanıp,kavusamadiktan
Süzüm süzüm süzülüp dalına konamadiktan sonra
Bana gökyüzünü ve sevdayı anlatma..

bir ıhlamur ağacının telini titretir zaman
yamayalım ilkyazı aşkın imkansızlığının sırtına
yittiğimden sokaklarına çıkan çocukluğa
satır aralarına hayatın şiir olup yakacaktım adını
yoklukla anılmasaydı bunca ömür fermanı
sükut çekimsiz hallerinin hal lisanı
sevda kalpte eskiyen en uzun cümle kapısı
yitmek ve bitmekle ağrıyanı..'

duygudan uzak kalınca şiirden de uzak kaldım ...Epeydir bu sayfaya girmediğimi fark ettim

Cümle yorulur
Tercüman olamadığında
Kelimeler ağlar belki içli içli
Bilmem hangi yaranın
Hangi kabuğunda
Derinleşen  kanayan duygular
Sildikçe artan
Arttıkça dağlayan
Bir işaret konsa sonuna heyhat
Önce noktalar yutar
Sonra ünlemler ağlar..

Gözlerim demin kıyılarında
Dudaklarım U kıvrımında
Hasrete inat
Geceye yazılmadan
Dumanı tütmeden
Sıcak bi düş bekliyorum..

Firari istisnalar hariç;
Susma!
Susarsan; göz çukurlarındaki göz damlası
Yanaklarının kıyılarında birikir ki
Önce dizinden sonra kalbinden yara alırsın
Çünkü!
Sevgi çok uzun
Aşk çok kısa...