Öğrencileriniz Sizi Kızdırdığında Ne Söylersiniz,ne Yaparsınız?

Kızgın kızgın bi bakayım diyorum yapamıyorum,içim acıyor.Zaten hemen gülmeye başlıyorlar...Çok büyük bi sıkıntımız olmuyor klasik şeyler haricinde.Bu da çok önemli değil artık. Unutmayalım onların olduğu yerlerde bizlerde oturuyorduk bir zamanlar...

kızdıgım da diger arkadaşlar gibi ben de genelde susmayı tercih ediyorum bi an sessiz bi ortam onları düşündürüyor
eger çok kızgınsam erken tenefüs yapıp ben de soluk alıyorum

sanırım onları susturmak için ilk önce benim susmak gerekiyor.bağırınca kendime daha çok eziyet ediyorum diye düşünüyorum.bende sandalyeme oturup iki kolumu bağlayıp (onlara göre çiçek olmak) sert bir biçimde bakıyorum gözlerine..birisi 'öğretmen çiçek oldu bizimde susup çiçek olmamızı bekliyor' cümlesini duyunca birbirlerini uyarıp susturuyorlar.eğer konuşanlar birkaç kişiyse  tahta kalemiyle masaya ritmik bir biçimde  vuruyorum.ses dikkatlerini çekip sesin geldiği yöne dönünce göz göze gelmemiz yetiyor.

Sınıfta iki hiperaktif öğrencime tahta silme görevi verdim yerlerinde oturamıyorlar diye. Diğer öğrencileride değişik sınıf içi sorumluluklar verdim. Sınıfımda ders esnasında sessiz durmayınca susup bekliyorum, aşkım sizi bekliyorum deyince susuyorlar.Çok sessiz bir sınıfım olmasını beklemiyorum.Çocukların kurallara uyduklarında kendilerine ait çiçegin bir yaprağını boyuyorlar. Bu çok etkili oluyor.

Öğrencileri 40dk Sınıfta sessiztutmak gerçekten çok zor değil İMKANSIZ...
Bazen kızıyorum bazende onlara öylece bakıyorum.. (benim Küçüklüğümü aratmıyorlar )

Ben de sınıfta çok gürültü olunca,bi süre sessiz biçimde onlara bakıyorum ve bazıları durumun farkına vararak susuyor.Susmayanlara da sizi tenefüse çıkarmıcam falan diyorum..

Belki inanmayacaksınız ama onlara hiç kızmıyorum.Sadece susup bakıyorum.O zaman ne demek istediğimi gayet iyi anlıyorlar.
Bakışlarıma karşın kendilerinin gözlerime bakışlarını görünce kendimi zor tutuyorum Sonrasında gülmemek için dışarı çıkıyorum.
Ne yapalım alıştık...
Yüzü bir avuç.
Elleri küçücük.
Adı çocuk..
Yapacak bir şey de yok.
Sabrediyorum.
Saygılar.

Davranış bozuklugu tesbit edilen bir ögrencim dışında,

sadece bakmam yeterli, ama tabii nasıl bir bakma, onlar anlarlar ancak

Bazen bakmak ya da sessizce beklemek işe yarasa da bazen SUSUUNNNN diye bağırmak da işe yarıyor 
bilirsiniz ...

Kızmanın şiddetine göre tutumum da değişiyor. Bazen küsüp sınıfı terkediyorum, bu çok etkili oluyor. Özür diliyorlar, barışıp derse gecikmeli de olsa devam ediyoruz.

Çok kızdığım zaman, çiçek ol, diye bağırıyorum. Öğretmenini sevenler sussun, diyorum. Fakat bir kez, çok bunaldım, çok kızdım, sınıftan çıkıp, öğretmenler odasına gittim. Oturup bir bardak çay içtim. Sakinleşmeye çalıştım. Sonra birkaç öğrenci öğretmenler odasına geldi, defalarca özür dilediler. Geri sınıfa gittim, tüm sınıf çok sessiz ve saygılıydı. Tabi ben hiç bozuntuya vermedim, ciddi bir şekilde dersime devam ettim. Aslında çok güleceğim gelmişti, fakat ciddi görünmek uğruna kendimi zor tuttum.

Davranış bozuklugu tesbit edilen bir ögrencim dışında,

sadece bakmam yeterli, ama tabii nasıl bir bakma, onlar anlarlar ancak

Merak ettim o bakışı Nil Öğretmenim...

Merak ettim o bakışı Nil Öğretmenim...

Ben de şaşırıyorum Ünal ögretmenim,
nasıl oluyor

sısnf öğretmenlerinin bu konuda işleri daha kolay olsa gerek. onlarla büyüyorlar çünkü. ama branş öğretmenlerinin işi daha zor. hele görsel sanatlar, müzik ve t.tasarım dersiyse... bu çocuklar ne zaman anlayacak sanatsız bir toplumun kocaman bir eksiğinin olduğunu?...
 kendi dersim için konuşursam, ben de yüzlerine bakarak ya da onları rencide etmeyecek bir söz söyleyerek halletmeye çalışıyorum.
zaman değişiyor, çocukluğumuzdaki gibi değil bu öğrenciler. onları da suçlamıyorum ama yine de eskiye göre daha bir rahatlar. sınırlarını bilmiyorlar çoğu zaman.. dersimde  çaba gösteren, emeğin ne olduğunu bilen öğrencileri görünce mutlu oluyorum.
 müdür, veli  derslerimizi önemsemezken çocuk kimi örnek alacak ki zaten....

Bir bakışım yetiyor