Sevdiğimiz Şiirler

HABERİN VAR MI TAŞ DUVAR

Haberin var mı taş duvar?
Demir kapı, kör pencere,
Yastığım, ranzam, zincirim,
Uğrunda ölümlere gidip geldiğim
Zulamdaki mahzun resim.
Görüşmecim yeşil soğan göndermiş
Karanfil kokuyor cigaram
Dağlarına bahar gelmiş memleketimin..

“Ne kâğıt yeter, ne kalem
Mesut sanmam için kendimi.
Bunların hepsi... Hepsi fasafiso.
Ne takayım, ne tekneyim.
Öyle bir yerde olmalıyım,
Öyle bir yerde olmalıyım ki,
Ne karpuz kabuğu gibi,
Ne ışık, ne sis, ne buğu gibi,
İnsan gibi.”

   Orhan Veli Kanık

Oysa Herkes Öldürür Sevdiğini

Kulak verin sözlerime iyice,
Herkes öldürebilir sevdiğini
Kimi bir bakışıyla yapar bunu,
Kimi dalkavukça sözlerle,
Korkaklar öpücük ile öldürür,
Yürekliler kılıç darbeleriyle!

Kimi gençken öldürür sevdiğini
Kimileri yaşlı iken öldürür;
Şehvetli ellerle öldürür kimi
Kimi altından ellerle öldürür;
Merhametli kişi bıçak kullanır
Çünkü bıçakla ölen çabuk soğur.

Kimi aşk kısadır, kimi uzundur,
Kimi satar kimi de satın alır;
Kimi gözyaşı döker öldürürken,
Kimi kılı kıpırdamadan öldürür;
Herkes öldürebilir sevdiğini
Ama herkes öldürdü diye ölmez.

Oscar Wilde

Aslında sen
Beklediğimi bilmediğim her şeydin
Geldiğinde anladım.
Yarımdım...
Seninle tamamlandım.
Camdandı kalbim…
Bir sen anladın.
Kırılmıştım.
Kanamıştım.
Kabuk tutmuş yaraydım.

Sen...
Öyle güzel öptün ki yaralarımdan...
Ben
Tuz basanları bağışladım.

Birhan Eroğlu

Dal goncayı bir sabah açılmış buldu ,
Gül melteme bir masal deyip savruldu
Dünyada vefasızlığa bak; on günde
Bir gül yetişip, açıp, solup kayboldu.

Ömer Hayyam

AĞLADIM

Aklıma düştü gözlerin
Boynumu büktüm ağladım
Elveda dediğin yerin
Yanına çöktüm ağladım

Anılar gezdi kanımda
Seni aradım yanımda
Tesbih gibi her anımda
Hasreti çektim ağladım

Her seven boyun eğmiş
Ayrılık ne yaman şeymiş
Gözden yaş dökmek neymiş
Gözümü döktüm ağladım

İçim garip gönlüm darda
Gözlerim karşı duvarda
Ben her akşam aynalarda
Yüzüne baktım ağladım

              Serdar Tuncer

BU BAYRAK BİZİM

Hakkımız var övünmeye, coşmaya
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim
Artık son verelim kutuplaşmaya
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Dön bak Sakarya’ya, Çanakkale’ye
Göğüs gerdik birlikte her çileye
Fitne sokuyorlar Kürt, Türk, Laz diye
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Uyanık olmazsak bu oyun tutar
Bu oyun Türk’ü de, Kürdü de yutar
Oyunu bozmazsak bu gemi batar
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Gömelim öfkeyi, nefreti, hırsı
Kardeştir İzmir’i, Bingöl’ü, Kars’ı
Böyle demedi mi Said-i Nursi
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Edirne, Ankara, Erzincan, Şırnak
Aynen öyle, neyse et ile tırnak
Bir şereftir bu gerçeği haykırmak
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Şehidin naaşı inletir arşı
Boşa yazılmadı İstiklal Marşı
Birlik olduk yedi düvele karşı
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Koskoca bir tarih yatar burada
Hepimize değer katar burada
Kalpler Allah diye atar burada
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Vurgunuz biz, bu yurdun her çağına
Renk renk olan bahçesine, bağına
Toros dağlarından Munzur dağına
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Süphan Dağı, Nemrut Dağı, Nur Dağı
Erciyes, Tendürek ve Gavur Dağı
Şahittir yurdun her karış toprağı
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Kızılırmak, Ceyhan, Seyhan burası
Anlatılmaz Sakarya’nın yarası
Bir namustur Fırat-Dicle arası
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Kim diyorsa ayrı gayrımız vardır
Külliyen haindir ve tahripkârdır
Bu kardeşlik kıyamete kadardır
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Kimimiz Memo’dur, kimimiz Mehmet
Kimimiz Amed’tir, kimimiz Ahmet
Ayrılıkta azap, birlikte rahmet
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Ahmed Hani, El Cezir-i el Kürdi
Kürt’tü onlar lakin nifakı yerdi
Birlik, kardeşlikti hepsinin derdi
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim

Farkımız yok, yüce Hakkın katında
Aynıyız her karış vatan sathında
Dalgalanan ay yıldızın altında
Bu vatan, bu devlet, bu bayrak bizim
""

ANADOLU ACISI

Anadolu, Anadolu, ah Anadolu!..
Bir yanında güzellik, incelik ve nur...
Bir yanında bin yıldan beridir süregelen
Toz-toprak, tezek, çamur...

İnsanlar gördüm sende; imbikten geçmiş gibi
Yüreklerinde sıcak, misilsiz bir merhamet
İnsanlar gördüm yine: Hayın, cahil, asabi...
Taş Devrini yaşayan bir kaba kuvvet.

Sivas'ta, Divriği'de, Erzurum'da, Konya'da...
İnce sütunlar gördüm, şadırvanlar, kubbeler...
Bir yanda oya gibi işlenmiş pembe mermer
Öte yanda öbek öbek, çirkin kaba, şekilsiz
Kerpiçten harabeler...

Bağışlasın şimdi bizi, vatan uğruna
Şehid düşen yüzbinlerce adsız kahraman
Çünkü seller bir yandan götürür toprağımı
Rüzgarlar bir yandan...

Unutulmuş Türklüğün ceylan yürekli töresi
Çiğnenmiş İslamın koyduğu kesin yasaklar.
Bir avuç buğday, bir tutam ot, bir karış toprak için
Konuşur mavzerler, bıçaklar...

Ve dul kalır kadınlar bir hiç yüzünden
Vurulur gelinler telli-duvaklı.
Bir ağıt başlar sonra yetim kalan evlerde
İnce, uzun, ağlamaklı.

Anadolu, Anadolu, Ah Anadolu
Böyle görmeseydim seni, böyle tanımasaydım
Yüreğim olmasaydı binbir yerinde...
Yaşasaydım yine seni acı duymadan
Anamın Azeri türkülerinde.

 Yavuz Bülent Bâkiler

ANLATAMIYORUM

Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Göz yaşlarıma, ellerinizle?

Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce.

Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum

Orhan Veli Kanık

 

Eylüldü.
Dalından kopan yaprakların
Sararan yanlarına yazdım adını
Sahte bir gülüşten ibarettin oysa.
Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu.

Eylüldü.
Di’li geçmiş bir zamandı yaşadığımız
Adımlarımızın kısalığı bundandı
Bundandı gözlerimin durgunluğu.
Sarı sıcak cümlelerde sözün kadar yalan,
Ellerin kadar ıssız,
Sen kadar zamansız molalar veriyordum
Ve çocuksu bir bencillikti hüznümüz.

Eylüldü.
İzlerini çizdiği zaman ansızın gidişin,
Şimdi yoktu bi anlamı suskunluğun.
Çırılçıplak kalakaldım sessizliğinin orta yerinde.
Sonra sesime yankı vermeyen uçurumlar kıyısında yürüdüm bir zaman
En çok sesini aradım.
Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hâlâ.
Gözlerini sildi zaman..

Dedim ya… Eylüldü.
Savruluşu bundandı kimsesizliğimizin

Cemal Süreya

Yaşamak
Biliyorum, kolay değil yaşamak,
Gönül verip türkü söylemek yar üstüne;
Yıldız ışığında dolaşıp geceleri,
Gündüzleri gün ışığında ısınmak;
Şöyle bir fırsat bulup yarım gün,
Yan gelebilmek Çamlıca tepesine…
Bin türlü mavi akar Boğaz’dan
Her şeyi unutabilmek maviler içinde.
Biliyorum, kolay değil yaşamak;
Ama işte
Bir ölünün hala yatağı sıcak,
Birinin saati işliyor kolunda.
Yaşamak kolay değil ya kardeşler,
Ölmek de değil;
Kolay değil bu dünyadan ayrılmak.
Orhan Veli

İşin gönül çelmektir senin, mazursun
Gam nedir hiç bilmezsin, mazursun
Her gece kan ağlarken ben sensiz
Sen bir gece sensiz kalmadın, mazursun”

                           Ahmed Gazali

Bir sabah açarsın gözlerini dünyaya,
Güneş doğar, umut düşer yüreğine.
Sonra yıllar geçer sessizce,
Ne çok şey sığar insanın ömrüne.
Kimi gelir, gönlüne bahar olur,
Kimi gider, bir hatıra bırakır.
Kimi bir tebessümle iyileştirir seni,
Kimi bir sözle yüreğinde iz bırakır.
Hayat dediğin, avuçta duran su misali,
Tutamazsın; akıp gider zamanı.
Bugün dert ettiğin nice şey,
Yarın sadece bir hatıra kalır.
Öyleyse kırma kimsenin kalbini,
Bir gönül kazanmayı servet bil.
Bir yetimin başını okşa,
Bir düşkünün elinden tut, iyilikle eğil.
Çünkü hayat kısa, yolculuk uzun,
Her gün bir emanettir insana.
Giderken yanında ne mal kalır ne makam,
Sadece güzel izlerin kalır ardında.
Ve belki hayatın en büyük sırrı şudur:
Yaşamak, sadece nefes almak değildir;
Bir yüreğe umut olmak,
Bir insanın hayatına güzellik katabilmektir.

Sakın Terk-i Edebden
Sakın terk-i edebden kûy-ı Mahbûb-i Hudâ’dır bu
Nazargâh-i ilâhidir, Makam-ı Mustafâ’dır bu
Sakın edebi terk etme.
Felekde mâh-i nev, Bâbüsselâm’ın sîne-çâkıdır
Bunun kandili Cevzâ, matla’-i ziyâdır
Habib-i Kibriyâ’nın hâbgâhıdır fazilette
Tefevvuk-kerde-i Arş-ı Cenâb-ı Kibriyâ’dır bu.
Bu hâkin pertevinden oldu deycûr-i adem zâil
Amâdan açdı mevcûdât düş ceşmin tûtiyâdır bu.
Muraât-ı edep şartıyla gir Nâbî bu dergâha
Metâf-ı Kudsiyandır cilvegâh-ı enbiyâdır bu Ey Nâbî
Nâbî
Günümüz Türkçesiyle:
Edebi terk etmekten sakın,
Burası Allah’ın sevgilisinin beldesidir.
Cenâb-ı Hakk’ın nazar buyurduğu, Hz. Muhammed Mustafâ (s.a.v)’nın makamı, Ravza-i Nebî’dir
Bu Gökteki yeni ay, Bâbüsselâm kapısının yüreği yanık aşığıdır.
Ayın kandili Cevzâ yıldızı bile ışığının nurunu ondan almaktadır.
Burası, Allah (c.c)’ın sevgilisinin ebedî istirahatgâhının, türbesinin bulunduğu yerdir ve fazilet bakımından Cenâb-ı Hakk’ın izniyle onun arşına çıkartılmıştır.
Bu toprağın ziyâsından, yokluğun karanlıkları ortadan kalktı. Bütün yaratılmışların görmeyen gözleri açıldı, çünkü bu toprak, gözlere şifa veren sürmedir.
Bu dergaha edep ölçülerini gözeterek gir; çünkü burası meleklerin tavaf ettiği ve Peygamberlerin tecelli ettiği bir yerdir.