Ne güzel set var. 1. Okuma kitabını dağıtmışım. Hayatları boyunca önemli bir an. İlk defa okuma kitapları olacak. Ben anlatıyorum bir taraftan dağıtıyorum kitapları. Daha dağıtma işi bitmemişken ne göreyim. Koparmış bir sayfasını yelpaze yapıyor. Olamaz diyorum ya nasil olabilir. Yapma dememe rağmen bir tane daha ucak. Ogretmeni vermiş bir değeri olmasi lazim. Ucu kıvrilsa üzülmesi lazım. Ama nerde. Sadece 1 ogrenci degil bu arada. Sahip çıkabilen birkaç ogrenci anca.
Biz çok empati ve vicdan sahibiyiz bu nedenle bu tarz konularda çok üzülüyoruz oysa toplumun geneli böyle saygısız zaten.Çocuklar emeğin değerini bilmeden büyüyorlar.Bunlara alıştım sadece çocukları uyarıyorum her fırsatta ama artık kendimi üzmüyorum.Ve görev tanımım dışında hiçbir iş etkinlik vs yapmıyorum.Yıllarca kendimizden ailemizden zamanımızdan fedakarlık ederek çok şey yaptık ve hiçbir zaman değer görmedi.Demek ki ben yanlış yapıyormuşum diyerek bıraktım.
Ahlaki çöküntü artık bizi aşmış durumda.Biz artık kendimizi düşünmek zorundayız.Uyarırım eğitimimi veririm ama gerisi artık benim alanım değil.
Geçen gün bir velim mesaj atmış.Öğrencimim bir yakını benimle çocuğun durumu hakkında görüşmek istiyormuş numaranızı vereyim mi dedi.
Kabul etmedim okul çıkış gelin görülelim durumu siz ona iletirsiniz dedim.
Önceden olsa ooo sohbet muhabbet.
Boş işlermiş
Kendinizi üzmeyin
