Arabanın yerini değiştimek için geri viteste hareket ettim. O sırada ana yoldan bir minibüs geliyordu. Durdum. Etrafa bakınıyordum ki, 20 m ileride bir kız çocuğunun kamyonun arka tekerlerinden kurtulmaya çalıştığını farkettim.
Arabayı parkedip oraya doğru koştum. Kızdan başka 2 yaşlarıonda bir erkek çocuğu daha varmış, tekerlerin altında kalarak ezilmiş olduğunu gördüm. Oracıkta ölüvermiş zavallı. Civciv yavrusu gibi büzülmüştü oracıkta.
Ölen çocuğun çok sevdiğim bir dostumun torunu olduğunu öğrenmek daha da perişan etti beni. Birgün önce ise oğlu ve emmioğlusu/bacanağı kalp krizi geçirmiş. Acı üstüne acı.
Torununun annesi ve babası ise İstanbul'dalarmış, çocuğu dedesinin ve ninesinin yanına bırakmışlar. Çocuğun emanet olması, onları öyle bir yıktı ki...
Allah, onlara dayanma gücü versin.
ünal hocam çok zor bir olaya şahiitlik etmişsiniz .sizede geçmiş olsun .
Rabbim yavrumuza rahmet etsin .diğer yavrumuza da acil şifalar diliyorum.Aileye de Rabbim dayanma gücü versin inşallah .
şu kamyonlar zannediyorlar ki yollar bizim ..kendi araçlarının büyüklüğünden olsa gerek diğer araçalra ne olduğunun bir önemi yok onlar için ...Allah herkesi trafik kazalarından korusun.