İbretlik hikayeler, genellikle insanın hırsı ile kaderi arasındaki o ince çizgiyi anlatır. Sana, sahip olduklarımızın kıymetini ve "yeterli" olanın ne olduğunu sorgulatan, klasik ama her devrin dersini veren meşhur bir hikaye anlatayım:
🌾 Bir İnsana Ne Kadar Toprak Lazım?
Vaktiyle Rusya’nın uçsuz bucaksız steplerinde yaşayan Pahom adında hırslı bir köylü varmış. Pahom, kendi halinde bir adamken sürekli daha fazla toprağa sahip olmayı düşlermiş. "Biraz daha toprağım olsa, ne şeytandan korkarım ne de kimseden," diye övünürmüş.
Bir gün kulağına bir haber çalınmış: Uzak bir bölgede, Bakşirlerin yaşadığı topraklarda, çok ucuza devasa araziler satılıyormuş. Pahom hemen yola koyulmuş.
Şaşırtıcı Teklif
Bakşirlerin reisiyle görüşmüş. Reis ona inanılmaz bir teklif sunmuş:
"Bin ruble vereceksin ve gün doğumundan gün batımına kadar yürüyerek çevrelediğin tüm toprak senin olacak. Tek bir şartım var: Güneş batmadan önce başladığın noktaya geri dönmelisiniz. Dönemezsen, hem paran gider hem de toprak alamazsın."
Pahom heyecandan uyuyamamış. "En az 30-40 kilometre yürürüm, en verimli yerleri alırım," diye planlar yapmış.
Hırsın Pençesinde
Ertesi sabah gün doğarken Pahom yürümeye başlamış. Adımları hızlı, neşesi yerindeymiş. Beş kilometre gitmiş, "Burası çok güzel," deyip işaret koymuş. Biraz daha gitmiş, "Şu ilerideki sulak alanı da katmalıyım," demiş.
Öğle vakti gelmiş, güneş tepeye çıkmış. Yorulduğunu hissetmiş ama hırsı ona fısıldamış: "Biraz daha dayan, ilerideki kara topraklar daha verimli!" Dönmesi gereken saati sürekli ertelemiş. "Biraz daha, biraz daha..." derken çok uzaklaşmış.
Zamanla Yarış
Güneş alçalmaya başladığında Pahom paniğe kapılmış. Dönüş yolunun sandığından çok daha uzun olduğunu fark etmiş. Koşmaya başlamış. Nefesi kesiliyor, kalbi göğsünden fırlayacak gibi atıyormuş. Ayakkabılarını fırlatmış, ayakları kan içinde kalmış ama durmamış.
Güneşin ufka değdiği an, başlangıç noktasındaki Bakşirlerin tezahüratlarını duymuş. Reis, uzaktan ona bakıp gülümsüyormuş. Pahom, son bir hamleyle kendini başlangıç çizgisinin üzerine atmış. Elleri reisin ayaklarına değmiş.
"Başardın!" demiş Reis, "Bütün bu topraklar artık senin!"
Hazin Son
Pahom’un uşağı efendisine seslenmiş ama cevap alamamış. Pahom’un ağzından kan geliyormuş; yorgunluktan kalbi durmuş. Uşağı bir kazma almış ve Pahom için bir mezar kazmış.
Pahom'un ihtiyacı olan tek toprak, içine gömüldüğü o iki metrelik çukur kadarmış.
💡 Hikayeden Çıkarılacak İbret
Bu hikaye, insanın bitmek bilmeyen arzularının onu nasıl felakete sürükleyebileceğini anlatır. Hayat boyu "daha fazlası" için koşarken, aslında en değerli şeyimizi; yani vaktimizi ve sağlığımızı kaybediyoruz.
Soru şu: Gerçekten ihtiyacımız olan nedir? Koştuğumuz menzil, kaybettiğimiz huzura değiyor mu? (alıntıdır)
