İlkokuma Yazma Günlüğü

Veli gezileri ile ilgili bir anıyı paylaşmak istiyorum. Kardeşimin başından geçen bir olay, bir sitede yayınlanmıştı. Veli gezileri ile ilgili bir fikir vermesi için yazmak istedim.

Ağrı'da öğretmenlik yaptığım yıllarda veli ziyaretleri yapıp elimden geldiğince aileleri tanımaya çalışıyordum. Bir çok öğrencim eve gelmem konusunda adeta bana yalvarırken, sınıfımın en temiz ve çalışkan öğrencisi bir kez bile evlerine davet etmemesi çok dikkatimi çekiyordu. Bense böyle bir öğrencinin velisi ile tanışmayı, yetiştirdikleri evlat için teşekkür etmeyi çok istiyordum. Bir gün süpriz olsun diye, bir öğrencimden beni Ahmet'in evine götürmesini rica ettim. Giderken de elim boş olmasın diye pasta ve kola aldım ki pastayı çok sevdiğini biliyordum. Neşeli bir şekilde hayli bir zaman yürüdükten sonra evlerine geldiğimde dünyam başıma yıkılmıştı. Geldiğimiz yer eski bir ahırdı. Eski bir ahırın tek gözünü kapatarak kendilerine ev yapmışlardı. İçerde ise sadece yatak ve bir kaç mutfak eşyası bulunuyordu. Ağrı'nın dondurucu soğuğunda naylonla kapatılmış kırık pencereler ve eskimiş bir soba vardı. Kapısı kırık olduğundan içeri girdiğimde yaşlı bir kadın ve üç tane çocuk yatıyorlardı. Öğrencim beni görünce hemen ayağa kalktı. Evde oturmaya yer bile yoktu. Yaşlı kadından dinledim hikayeyi. Eşi köy ağasıymış. Başka birisini kuma getirince, kuma istememiş kadıncağızı. Kadını ve çocukları acımadan evden atmış ağa bozuntusu. Kimi kimsesi olmadığı için de buraya sığınmışlar. Kimseden de yardım isteyememişler. Bunları dinledikten sonra; nutkum tutuldu. Nasıl da farkedememiştim ki? Öğrencim bir lokma ekmeğe muhtaçken ben elimdeki getirdiklerimden utanarak dakikalarca ağlamıştım. Durumu iyice anladıktan sonra hemen gerekli yerlere durumu bildirdim. Bildiğim bütün dernek ve yardım kuruluşlarına durumu izah ettim. Elimden geleni yapmaya çalıştım. İlk iş olarak eşyalı bir ev ayarlandı öğrencime. Burs bağlandı kardeşlerine de. O an öğrencimin mutluluğu bir an vicdanımı rahatlattı. Tayinim çıkıp ağrıdan ayrılana kadar elimden geleni yaptım Ahmet'ime. Ve daha dün aradı beni teşekkür etmek için yeniden. Kazanmış üniversiteyi.

günaydın arkadaşlar
günlük plan sadece görsel sanatlar dersinde mi yapılacak

günaydın zümrelerim...bir yandan uyum kitabındaki bugün ki etkinlikleri yapıyoruz, bir yandan öğrencilerim sırayla tahtaya çıkarak el, ele, el ele ve 0-10 arasındaki rakamları yazıyorlar...3.derste elle yazmaya başlayacağız...benimkilerin uykusu 3.derste açılıyor o saatte çok verimli çalışmalar yapabiliyoruz...

a sesi ve diğer çalışmalarına haftaya geçmeyi düşünüyorum...temelleri sağlam olsunda geri kalmak önemli değil...
herkese iyi ve verimli günler...

ağrı da ki yıllarımı hatırlattınız bana tolstoyevski öğretmenim,ne hikayeler biriktirdik orda...

Tolstoyevski öğretmenim ben de Ağrının Tutak ilçesi Yukarı Köşk köyünde görev yaptım sizin anınız beni de oralara götürdü gözlerim doldu.Ben de buna benzer bir durum yaşadım mağaranın içiyid benim öğrencimin evi şok oldum girince.Ama beni öyle bir karşıladılar ne yapacaklarını şaşırdılar ben orada olduğum için mahçup oldum.Yani anlatılamıyor bazı duygular ama oralarda çalışan arkadaşlarımın  eminim gözlerinde canlanıyordur görüntüler.

Veli gezileri ile ilgili bir anıyı paylaşmak istiyorum. Kardeşimin başından geçen bir olay, bir sitede yayınlanmıştı. Veli gezileri ile ilgili bir fikir vermesi için yazmak istedim.

Ağrı'da öğretmenlik yaptığım yıllarda veli ziyaretleri yapıp elimden geldiğince aileleri tanımaya çalışıyordum. Bir çok öğrencim eve gelmem konusunda adeta bana yalvarırken, sınıfımın en temiz ve çalışkan öğrencisi bir kez bile evlerine davet etmemesi çok dikkatimi çekiyordu. Bense böyle bir öğrencinin velisi ile tanışmayı, yetiştirdikleri evlat için teşekkür etmeyi çok istiyordum. Bir gün süpriz olsun diye, bir öğrencimden beni Ahmet'in evine götürmesini rica ettim. Giderken de elim boş olmasın diye pasta ve kola aldım ki pastayı çok sevdiğini biliyordum. Neşeli bir şekilde hayli bir zaman yürüdükten sonra evlerine geldiğimde dünyam başıma yıkılmıştı. Geldiğimiz yer eski bir ahırdı. Eski bir ahırın tek gözünü kapatarak kendilerine ev yapmışlardı. İçerde ise sadece yatak ve bir kaç mutfak eşyası bulunuyordu. Ağrı'nın dondurucu soğuğunda naylonla kapatılmış kırık pencereler ve eskimiş bir soba vardı. Kapısı kırık olduğundan içeri girdiğimde yaşlı bir kadın ve üç tane çocuk yatıyorlardı. Öğrencim beni görünce hemen ayağa kalktı. Evde oturmaya yer bile yoktu. Yaşlı kadından dinledim hikayeyi. Eşi köy ağasıymış. Başka birisini kuma getirince, kuma istememiş kadıncağızı. Kadını ve çocukları acımadan evden atmış ağa bozuntusu. Kimi kimsesi olmadığı için de buraya sığınmışlar. Kimseden de yardım isteyememişler. Bunları dinledikten sonra; nutkum tutuldu. Nasıl da farkedememiştim ki? Öğrencim bir lokma ekmeğe muhtaçken ben elimdeki getirdiklerimden utanarak dakikalarca ağlamıştım. Durumu iyice anladıktan sonra hemen gerekli yerlere durumu bildirdim. Bildiğim bütün dernek ve yardım kuruluşlarına durumu izah ettim. Elimden geleni yapmaya çalıştım. İlk iş olarak eşyalı bir ev ayarlandı öğrencime. Burs bağlandı kardeşlerine de. O an öğrencimin mutluluğu bir an vicdanımı rahatlattı. Tayinim çıkıp ağrıdan ayrılana kadar elimden geleni yaptım Ahmet'ime. Ve daha dün aradı beni teşekkür etmek için yeniden. Kazanmış üniversiteyi.

Hocam neler var demek ki daha bilmediğimiz ben de duygulandım,çok etkilendim

1. sınıfa kesin kaydı yapılmış olan bir öğrenciyi kasım sonu itibariyle sınıfa uyum sağlayamadı gerekçesiyle, veli onayı gerekmeden anasınıfına kaydını yaptırma yetkimiz var mı? Bilen varsa cevaplarsa sevinirim..

Anlattım olay kardeşimin yaşadığı bir anı öğretmenim. Kardeşim de benim gibi sınıf öğretmeni. Bir zamanlar Ağrıda görev yaptı. Şimdi Ankaraya geldi. Kardeşim Ağrıdayken ben Bitlisdeydim. Sık sık Ağrıya ziyaretine giderdim. Soğuğunu hiç unutmuyorum. Müthiş bir soğuğu vardı. Bir de buzlu yollarını

günaydın öğretenlerim... tolttoyovski öğretmenim benide ağrılara götürdünüz..... neler yaşdık neler... bu halde olan velilerimiz... çocuğunun üç kuruş yardım parasına göz dikip okula hiç uğraazken para alınacağı zaman yada geç kaldığında neden para verilmiyor diyen velilerimiz....

hayat ne karmaşık. Türkiyemizin gerçeği...

Veli gezileri ile ilgili bir anıyı paylaşmak istiyorum. Kardeşimin başından geçen bir olay, bir sitede yayınlanmıştı. Veli gezileri ile ilgili bir fikir vermesi için yazmak istedim.

Ağrı'da öğretmenlik yaptığım yıllarda veli ziyaretleri yapıp elimden geldiğince aileleri tanımaya çalışıyordum. Bir çok öğrencim eve gelmem konusunda adeta bana yalvarırken, sınıfımın en temiz ve çalışkan öğrencisi bir kez bile evlerine davet etmemesi çok dikkatimi çekiyordu. Bense böyle bir öğrencinin velisi ile tanışmayı, yetiştirdikleri evlat için teşekkür etmeyi çok istiyordum. Bir gün süpriz olsun diye, bir öğrencimden beni Ahmet'in evine götürmesini rica ettim. Giderken de elim boş olmasın diye pasta ve kola aldım ki pastayı çok sevdiğini biliyordum. Neşeli bir şekilde hayli bir zaman yürüdükten sonra evlerine geldiğimde dünyam başıma yıkılmıştı. Geldiğimiz yer eski bir ahırdı. Eski bir ahırın tek gözünü kapatarak kendilerine ev yapmışlardı. İçerde ise sadece yatak ve bir kaç mutfak eşyası bulunuyordu. Ağrı'nın dondurucu soğuğunda naylonla kapatılmış kırık pencereler ve eskimiş bir soba vardı. Kapısı kırık olduğundan içeri girdiğimde yaşlı bir kadın ve üç tane çocuk yatıyorlardı. Öğrencim beni görünce hemen ayağa kalktı. Evde oturmaya yer bile yoktu. Yaşlı kadından dinledim hikayeyi. Eşi köy ağasıymış. Başka birisini kuma getirince, kuma istememiş kadıncağızı. Kadını ve çocukları acımadan evden atmış ağa bozuntusu. Kimi kimsesi olmadığı için de buraya sığınmışlar. Kimseden de yardım isteyememişler. Bunları dinledikten sonra; nutkum tutuldu. Nasıl da farkedememiştim ki? Öğrencim bir lokma ekmeğe muhtaçken ben elimdeki getirdiklerimden utanarak dakikalarca ağlamıştım. Durumu iyice anladıktan sonra hemen gerekli yerlere durumu bildirdim. Bildiğim bütün dernek ve yardım kuruluşlarına durumu izah ettim. Elimden geleni yapmaya çalıştım. İlk iş olarak eşyalı bir ev ayarlandı öğrencime. Burs bağlandı kardeşlerine de. O an öğrencimin mutluluğu bir an vicdanımı rahatlattı. Tayinim çıkıp ağrıdan ayrılana kadar elimden geleni yaptım Ahmet'ime. Ve daha dün aradı beni teşekkür etmek için yeniden. Kazanmış üniversiteyi.

hayat değiştiren öğretmenler...çok duygulandım ve çok sevindim...kazanılan her birey bizi güzel yarınlara götürecektir.

3 sene iran sınırında bir köyde daha sonra ilçesinde görev yaptım. gerçekten çok zor günlerdi. sibirya soğuklarının yaşandığı mayısa kadar kaban giydiğimiz ve toprağı bir türlü göremediğimiz, öğrencilerde yokluk v.s anlatsam kitap olur heralde. velhasıl zor ama güzel günlerdi. doğuda görev yapan arkadaşlara kolaylıklar diliyorum

Arkadaşlar,1.sınıflar düzeyinde folklor çalışmaları,müzikli ve anlatımlı olarak nasıl bulabilirim ?

hocam bolu yöresine ait yeşil ördek türküsünün oyunu var. anaokullarında bile yaptırılıyor. hareketleri basit.  ben müziğini eklemiştim. bu yıl sınıfıma da yaptırabilirim.

[linkler sadece üyelerimize görünmektedir.]

bunlar da örnek oyunlar

[linkler sadece üyelerimize görünmektedir.]

bu daha profesyonel
[linkler sadece üyelerimize görünmektedir.]

bu koreografiye bayıldım ayrıca..
[linkler sadece üyelerimize görünmektedir.]

Veli gezileri ile ilgili bir anıyı paylaşmak istiyorum. Kardeşimin başından geçen bir olay, bir sitede yayınlanmıştı. Veli gezileri ile ilgili bir fikir vermesi için yazmak istedim.

Ağrı'da öğretmenlik yaptığım yıllarda veli ziyaretleri yapıp elimden geldiğince aileleri tanımaya çalışıyordum. Bir çok öğrencim eve gelmem konusunda adeta bana yalvarırken, sınıfımın en temiz ve çalışkan öğrencisi bir kez bile evlerine davet etmemesi çok dikkatimi çekiyordu. Bense böyle bir öğrencinin velisi ile tanışmayı, yetiştirdikleri evlat için teşekkür etmeyi çok istiyordum. Bir gün süpriz olsun diye, bir öğrencimden beni Ahmet'in evine götürmesini rica ettim. Giderken de elim boş olmasın diye pasta ve kola aldım ki pastayı çok sevdiğini biliyordum. Neşeli bir şekilde hayli bir zaman yürüdükten sonra evlerine geldiğimde dünyam başıma yıkılmıştı. Geldiğimiz yer eski bir ahırdı. Eski bir ahırın tek gözünü kapatarak kendilerine ev yapmışlardı. İçerde ise sadece yatak ve bir kaç mutfak eşyası bulunuyordu. Ağrı'nın dondurucu soğuğunda naylonla kapatılmış kırık pencereler ve eskimiş bir soba vardı. Kapısı kırık olduğundan içeri girdiğimde yaşlı bir kadın ve üç tane çocuk yatıyorlardı. Öğrencim beni görünce hemen ayağa kalktı. Evde oturmaya yer bile yoktu. Yaşlı kadından dinledim hikayeyi. Eşi köy ağasıymış. Başka birisini kuma getirince, kuma istememiş kadıncağızı. Kadını ve çocukları acımadan evden atmış ağa bozuntusu. Kimi kimsesi olmadığı için de buraya sığınmışlar. Kimseden de yardım isteyememişler. Bunları dinledikten sonra; nutkum tutuldu. Nasıl da farkedememiştim ki? Öğrencim bir lokma ekmeğe muhtaçken ben elimdeki getirdiklerimden utanarak dakikalarca ağlamıştım. Durumu iyice anladıktan sonra hemen gerekli yerlere durumu bildirdim. Bildiğim bütün dernek ve yardım kuruluşlarına durumu izah ettim. Elimden geleni yapmaya çalıştım. İlk iş olarak eşyalı bir ev ayarlandı öğrencime. Burs bağlandı kardeşlerine de. O an öğrencimin mutluluğu bir an vicdanımı rahatlattı. Tayinim çıkıp ağrıdan ayrılana kadar elimden geleni yaptım Ahmet'ime. Ve daha dün aradı beni teşekkür etmek için yeniden. Kazanmış üniversiteyi.

hocam beni de ağlattınız...

birden bire ben de bingöl-gençte geçen günlerimi,öğrencilerimi özledim şimdi...

Günaydın hastalıklı bir sabaha uyandım .Bugün bitmeyecek gii geliyor.

minnoş62 öğretmenim geçmiş olsun