Özlüyorum...

Düzce Küçüksu Ðülger çikmaz sokagini,
Bmx bisikletimi, Ford 20M V6 Taunus arabamizi özledim.

    Sadece yazılı notlarımızdan haberdar olduğumuz, sözlü notlarımızı bilmediğimiz için derslerde aldığımız notlardan tam emin olmadan heyecanla beklediğimiz  karneleri 

Annemi özlüyorum..

   Her türlü duygunun yaşandığı üniversite yıllarını

Maddiyatın değer ve duygulardan  geride olduğu,kıymet ve tamirin olduğu zamanları..

Çocukluğumu...

Art niyetsiz güzel duyguların olduğu  komşuluk ve arkadaşlıkları

Öğrencilerimi,çalıştığım günleri

Öğrencilerimi,çalıştığım günleri

gerçekten mi

Vallahi simdiden ilkokulda biraktigim sinifimi ozluyorum.

Eski zamanları özlüyorum.
İnsanların birbirine daha içten baktığı, kapıların daha kolay çalındığı, akşamların daha uzun sürdüğü zamanları.
Bir telefonun, bir mesajın olmadığı; ama insanların birbirinden daha haberdar olduğu günleri özlüyorum. Bir dostun kapıya gelmesini, saatlerce konuşmayı, çayın yanında edilen uzun sohbetleri.
Çocukluğumuzun o güzel telaşlarını özlüyorum. Sokakta oynanan oyunları, akşam ezanıyla eve dönmeyi, mahallede herkesin birbirini tanımasını. Bir topun peşinden koşarken dünyanın bütün dertlerini unutmayı özlüyorum.
Bayramları özlüyorum. Yeni kıyafetlerin verdiği mutluluğu, büyüklerin ellerini öpmeyi, cebimize konulan harçlıkları. Bir bayram ziyaretinin, bugün pahalı hediyelerden daha değerli olduğu günleri. En çok da insanların birbirine ayırdığı zamanı özlüyorum. Şimdi her şey daha hızlı. İnsanlar daha çok konuşuyor ama belki de birbirini daha az dinliyor. Herkes birbirine yakın ama gönüller sanki biraz daha uzak. Eskiden az şeyimiz vardı ama çokça paylaşırdık. Şimdi çok şeyimiz var ama bazen birbirimize ayıracak bir dakikamız bile yok. Belki de özlediğim sadece eski zamanlar değil.
O zamanlardaki kendimiziz.

       İnsanların birbirine yardım etmek için çırpındığı günleri.

      Oldukça uzun bir zaman önce yanılmıyorsam İstanbul'da karşı yolda kaza yapan bir aracı gören genç bir kızımız, vicdanının sesiyle babasına ısrsrla durmasını söylemiş ve viyadükte olduklarını unutarak yardım için hızla karşıya koşmuştu. Demek ki o kadar motive olmuş ki yardım etmeye viyadükteki boşluluğun olduğunu unutmuş, karşı yola atlayamamış ve yüksekten düşerek hayatını kaybetmişti. Mekânı cennet olsun inşallah.

        Eskiden Ankara'ya bir hasta gidecekse komşuları akrabaları seferber olur, her türlü ihtiyacı temin edilirdi hasta ve hasta yakınlarının.
       Ve daha neler neler.

     Yitirdikçe bu değerlerimizi, zaten kaybolmakta olan güven yok olacak bir gün.
     Güvenin sıfır olduğu nokta zaten kıyamet olsa gerek.

      İmza yazımda da belirttiğim gibi bütün sorunların temel ve ilk nedeni; "Hakkı olmayanı istemektir."

Çocuklarımıza hakkı olmayanı istememeyi öğretmekle mi başlasak eğitimlerine acaba?

Belki biraz uzun vadeli bir çaba ama başarırsak bunu;  milletimizin ve devletimizin gelecegini teminat altına alırız.
    Çünkü başkalarının hakkında hep gözü olan ama sınavlarda full yapan mı; yoksa dersleri kötü ama topluma kanınca kararınca hizmet verip, hakkından fazlasını istemeyi bırakın; hakkından bile yerine göre feragat edebilen başarısız ama vicdanlı  bir öğrenci mi daha değerli acaba?

Ölmeyen ama olmayan anne babayı.

Bazen geçmişi özlüyorum.
Takvimdeki eski yılları değil, o yıllardaki insanları, sohbetleri, küçük mutlulukları ve içimdeki o huzuru özlüyorum. Bir zamanlar her şey daha basit gelirdi. Bir telefon konuşması saatlerce sürer, kapı önünde edilen bir sohbet bütün akşamı güzelleştirirdi. Bayramların başka bir heyecanı, çocukluğun başka bir neşesi vardı. Küçük şeylerle mutlu olur, yarının ne getireceğini düşünmeden yaşardık.

Ölmeyen ama olmayan anne babayı.

annem babam hayattayken arayıp iyi misin bir şeye ihtiyacın var mı diye sorardı. Yıllardır arayıp bir derdin var mı diye soran yok.offff offf!