Sevdiğimiz Şiirler

ÇOCUKLUK
Affan Dede'ye para saydım,
Sattı bana çocukluğumu.
Artık ne yaşım var, ne adım;
Bilmiyorum kim olduğumu.
Hiçbir şey sorulmasın benden;
Haberim yok olan bitenden.

Bu bahar havası, bu bahçe;
Havuzda su şırıl şırıldır.
Uçurtmam bulutlardan yüce,
Zıpzıplarım pırıl pırıldır.
Ne güzel dönüyor çemberim;
Hiç bitmese horoz şekerim!
Cahit Sıtkı TARANCI

Mesela ben;
Sana biraz kendimden bahsedeyim
Sonra hep senden.

Mesela ben
Ben var ya ben
Aslında yokum sen yokken
Mesela sen
Sen var ya sen
Bir bulutsun gökyüzümde gezinen
Ve sen
Nasıl görünüyorsun gözlerimden
Bir bilsen.

Hep bir gizli özne çıkar
Senli cümlelerden
Mesela ben.

Güneşi bırakan gölgede
Tek hükümdar bu ülkede
Varlığı varlık sebebi
Yokluğu ölüm
Ben gözümde birini gördüm
Mesela sen

Varlığı da yokluğu da
Nefesimi kesen

Ahmet Bozkuş

Annem çok sevmelerin kadınıydı..
Daldaki kirazları,
Yazmasındaki oyaları,
Fistanındaki çiçekleri,
Asmadaki üzümleri,
Evin kedisini,
Sokağın delisini..
Babamın gömleğini..
Beni, bizi, mahalleyi..
Bildiğim herşeyi severdi..
Bana da sevmeyi öğretti..
Öyle az buz değil “çok sev” derdi..

Annem gibiyim artık..
Az sevme bilmiyorum ben..
Çok sevdiğimdendir
Bu kadar incinmem..
Ah annecim..
Senin sütün ak, yüreğin pak..
Ama inan şimdilerde;
Senin bildiğin gibi değil hayat..!

                                        Didem MADAK

Anladım gözlerin 'yol bitti' dedi.
Ne kadar saklasam boşuna artık.
Gözlerin dilinden önce söyledi.
Suçlu bir veda bu, merhaba değil.
Besbelli sönecek titreyen kandil.
Renginden vazgeçti diye karanfil.
Gözlerin dilinden önce söyledi.
Can gibi çekilip ayrılsan tenden.
Gitme, kal dememi bekleme benden.
Ayrıllk kararı verilmiş dünden.
Gözlerin dilinden önce söyledi..


Yıldız Kenter

NE ÇARE
Hasreti özleme kattım gidiyom,
Ayrılığın vakti geldi ne çare.
Mutluluğu baştan attım gidiyom,
Geriye gam keder kaldı ne çare

Böyle yazmış kader yazımı benim,
Kimse bilmez gönül sızımı benim,
Kışa çevirdiler yazımı benim,
Tomurcukken gülüm soldu ne çare.

Fermanın buyurdu Yüce Yaradan,
Yaktı ateşimi yağlı çıradan,
Kara kedi gelip geçti aradan,
Gözlerime yaşlar doldu ne çare.

Buraya kadarmış zamanı gelmiş,
Gönül dağlarımın dumanı gelmiş,
Deseler yârimin imanı gelmiş,
İstemem olanlar oldu ne çare.

Aşık Ali muhtaç rahman rahmete,
Katlanabilirsen katlan zahmete,
Salat olsun Mustafa-yı Ahmet'e,
Beni bir deryaya saldı ne çare...

Bir uçurtmaya tutunup gitmiştin buradan
Belki de ben gitmiştim
Kimsenin Fatiha bilmediği bir köyde ölmüştüm
“Benim var olmadığımı” söyleyen hasta bakıcıyı
Elindeki nehirle boğmaya çalışmıştın sen de
Galiba biz seninle hiç karşılaşmadık
Halbuki her soluk aldığımda genzimi yakıyordun
Elimi cebime soktuğumda el ele tutuşuyorduk
Çocukluğunu çekmede saklıyordun sen
Acayip şeyler biriktiriyordun sonra
yolunu kaybetmiş bir kum fırtınası gizliydi saçlarında
Göz altlarında kahverengi şiirler vardı
“Neden hiç karşılaşmadık ki biz?” diye bağırmıştın bana
Tren garlarındaki valizleri aramıştın beni
Bulmak için beni kaç kez öpmüştün
Keşke tanışsaydık sevgilim..

Ayşe Sevim

Değer vermek, kalbin görünmeyen secdesi dir   Sen bilmezsin belki ama ben her iç çekişimde sana,  eğildim.    Adını anmadım çoğu zaman, çünkü bazı isimler dile değil kalbe yakışır;                                            ben seni susarak sevdim,
en çok da bu yüzden derinden.      Bir gece, içimde kırılan sessizlikte senin yüzün düştü duama ;anladım.. aşk herkesin söylediği gibi değil,                                     bazılarının sakladığı kadar var.      Ve ben seni, hiç dokunmadan  eksildim içimde ;                       çünkü gerçek sevda kavuşmaktan  çok, vazgeçememektir...

Çiçeklerle hoş geçin,
Balı incitme gönül.
Bir küçük meyve için
Dalı incitme gönül.

Konuşmak bize mahsus,
Olsa da bir güzel süs,
‘Ya hayır de, yahut sus.’
Dili incitme gönül.

Sevmekten geri kalma,
Yapan ol, yıkan olma,
Sevene diken olma,
Gülü incitme gönül.

Başın olsa da yüksek,
Gözün enginde gerek,
Kibirle yürüyerek
Yolu incitme gönül.

Mevlâ verince azma,
Geri alınca kızma,
Tüten ocağı bozma,
Külü incitme gönül.

Dokunur gayretine,
Karışma hikmetine.
Sahibi hürmetine
Kulu incitme gönül.

Bestami Yazgan

Bir tahta bavulla çıktım yola ben
İçinde umutlar, içinde sızı
Hangi limanlara uğradım bilmem
Sildim alnımdaki kara yazıyı.

Gurbet akşamları çöker üstüme
Hüzün yağmurları yağar derinden
Kimse sormaz neden, niçin, kime?
Bir haber gelmedi seher yerinden.

Zaman bir yolculuk, dünya bir durak
Menzile varmaya az kaldı hancı
Yollar mı tükendi, derman mı uzak?
İçimde dinmeyen eski bir sancı.

Gidiyorum işte, göründü liman
Bir tahta bavulda kaldı her şeyim
Ne bir dost, ne bir yar, ne de bir zaman
Ben bu yolculuğun garip eşiyim.

Nurullah Genç

FOTOĞRAF

Resmine baktığım güzel kız, genç kız
Unuttum, Unuttum, Unuttum seni
Eski bir albümde durursun yalnız
Unuttum, Unuttum, Unuttum seni

İki harf, bir imza, bir tarih; garip
Besbelli üçü de mutsuz muzdarip
Aklımı zorlama karşımda durup
Unuttum, Unuttum, Unuttum seni
 
Bilemem aradan geçti kaç sene
Memleketin nere, kimsin adın ne ?
"Hatırla" diyerek bakma yüzüme
Unuttum, Unuttum, Unuttum seni.
   
             Abdurrahim Karakoç