KIYAMETİ ÇAĞIRMAK – 16. BÖLÜM
Tüm ömrümü bu vicdan azabıyla geçirmiştim.
Kerem, beni ittiği koltukta üzerime doğru eğildi. Sesi sertti, sabırsızdı.
“Kalk ayağa! Hadi, kalk diyorum!”
Yavaşça doğruldum. Omuzlarımdaki görünmez yük, sanki o an ağırlığını artırmıştı. Ayakta durmak zor geldi ama düşmedim.
“Kerem…”
Adını duymazdan geldi.
“Hatırlıyor musunuz?” dedi. “Bir gün yine arka sırada başımı sıraya koymuştum. Siz ders anlatıyordunuz. Sonra birden sustunuz. Yanıma geldiniz. ‘Kerem, iyi misin?’ dediniz.”
Bir an durdu.
“Adımı ilk kez bir öğretmenim böyle söylemişti.”
Gülümsedi ama gözleri gülmüyordu.
“Ama keşke söylemeseydiniz hocam.” dedi. “Keşke beni fark etmeseydiniz. Belki o zaman size bu kadar bağlanmaz, bu kadar güvenmezdim.”
“Kerem bak,”
“Eskiden Caner Kerem derdiniz,” diye kesti sözümü. “Şimdi sadece Kerem’e mi düştük?”
Nefes almaya çalıştım ama nefesim boğazıma takıldı.
“Artık büyümüşsün,” dedim. “Belki böyle hitap etmemi istemezsin diye düşündüm.”
Alaycı bir kahkaha attı.
“Elbette. Siz hep en doğrusunu düşünürsünüz, değil mi? Tabii bunu da düşündünüz!”
Bir adım attı.
“Biliyor musunuz, ben hep buradaydım. Yıllarca sizi izledim. Ne yaptığınızı, nereye gittiğinizi ve o düzmece kaza…”
“O kaza, “ dedim. “Oyun muydu?”
Masadan ince halatı aldı, parmaklarının arasında gezdirdi.
“Arkanı dön. Uzat ellerini.”
Dediğini yaptım. Karşı koymadım. Bileklerimi sertçe kavradı, bağladı. Halatı sıktıkça, içimde açılmış yaraların sızısı büyüdü. Sonra beni hızla kendine çevirdi.
Tabancayı tekrar eline aldığında bakışları değişmişti.
“Şimdi,” dedi, “uzmanlık sorusu.”
Bir adım yaklaştı.
“Kalp vücudumuzun neresinde yer alır?”
"Ne?"
“Anlat!” diye bağırdı. “Her zaman derste anlattığın gibi!”
“Kerem, lütfen”
Silahı göğsüme dayadı. Beni her ittiğinde bir adım geri çekiliyordum. Bu durum sırtım duvara çarpana kadar sürdü.
“Kaçacak yerin kaldı mı?” dedi. “Başla!”
“Kalbimiz,” dedim, “sanıldığı gibi iki akciğerin tam ortasında değildir.”
Sesim titriyordu ama durmadım.
“İki kaburga kemiği önde göğüs kemiğine bağlanır…”
“Devam et!”
“Sağ elimizin serçe parmağını kemiğin ucuna koyarız. Dört parmak yukarı çıkar, hafif sola kayarız. Kalp, göğüs kemiğinin hafif sola yakınlaşan yerinde bulunur.”
“Devam et!”
“Sol akciğerimiz, kalbe yer açmak için sağ taraftan biraz daha küçüktür.”
Gülümsedi.
"Hâlâ çok etkileyici anlatıyorsunuz hocam," dedi.
Silahın ucuyla söylediğim yerin üzerine bastırdı.
“Nasıl,” dedi, “bulabildim mi?”
“Evet.”
“Buraya ateş edersem?”
Bir an sustum. Yüzüne baktım. Gözlerindeki yorgun nefrete takılı kaldım.
“Beni öldürürsün.”
