Kendi Şiirlerimizi Paylaşalım

EKONOMİK BOYKOT
Ekonominin yıkılmaz krallığında,
Şehir güncesi olmadı büyük konumuz.
Oysa fikirler oluşup,
Yeni bir çağ devşirmek,
Ve hakkın ayyuka çıktığı bu zaman içinde,
Yeşertmek gerekti.
Ve öyleydi,
Gördün, yakaladın saydı.

2 yıldı ve aşkındı.
Kimi bakış zaten şaşkındı.
İman, imkân ve nasip çizgisi,
Gönül gözünle bir bakışındı.

Soru tek,
Vakit yakındı.
Güneşe batıdan bakışındı.

Her doğuş aslında bir bitiştir.
Bitişe doğru ilk gidiştir.
Belki son fidanı dikiştir.
Hakiki imana eriştir.

Bunu görmeyen göz,
Başka söyleyen söz,
Aslında boykot olan öz.
Aslında boykot olan öz.


ELEŞTİREL BOYKOT
Gerçek bir demir kubbe gibi,
Kuruldu üzerimize eleştiri çağı.
Oysa bir mevsim geçer,
Bir mevsim başlardı.
Bu kadar eleştiri varken,
Tabi yağmur yağmazdı.
Birleşmek vardı,
Ve öyleydi.
Tuttun, buldun saydı.

100 yıldı ve aşkındı,
Aslında herkes alışkındı.
Allah’ın birlik ipine,
Hep beraber sarılışındı.

Soru tek,
Yol açıktı.
Sumuda batıdan çıkışındı.

Her sumud aslında bir umuttur.
Zalime karşı dik duruştur.
Belki fiili duaya geçiştir,
Hakiki imana eriştir.

Bulunmayan giz,
Bunu tatmayan his,
Aslında boykot olan biz,
Aslında boykot olan biz.

ALGISAL BOYKOT
Bir sanal fasık haberi kadar,
Trend olmadı doğrular.
Oysa algı çağını aşıp,
Araştırmak gerekti.
Ve öyleydi,
Bildin, kurtuldun saydı.

1000 yıldı ve aşkındı.
Şeytanla ebedi savaşındı.
Allah’ın secde emrine,
İki kere kapanışındı.

Soru tek,
Niyet duruşundu.
İnancı batıdan buluşundu.

Her buluş aslında bir ışıktır.
Küfre karşı sefere çıkıştır.
Belki ebedi kurtuluşa geçiştir.
Hakiki imana eriştir.

Bunu yaşamayan an,
Buna akmayan kan,
Aslında boykot olan can.
Aslında boykot olan can.

Tohumlar filiz oldu büyüdü,
Nice feryatta adım attı, yürüdü.
Bir yürek kalmıştı ıssız bir yerlerde ,
Umut mu, vuslat mı, belki ilerde..

Dünün enkazından  bugün  doğmuş,
Yarına aday mevsimler soğumuş.
Birbir , göçüp-- uçup  gitmiş aslanlar,
Kem gözlerin  içinde kaybolmuş insanlar..

Duygular kül olur, nefesler  yarım,
Ne bütünüz, ne paramparça ne yarım.
Biri ah etse ciğeri delinir mertliğin..
Hamalı olmak, Ömerce,Sıddıkça cömertliğin..

Gençlik uykuda,akılları beş karış.
Olgunlaşamamış bir çoğu; yarış ha yarış..
Hedeflerin ucunda  vatan, bayrak ezan
Kalmasın vicdanlardan ,düstursuzca sızan..

SEVDA VE ECELDEN
Hasret, ruhumun ardında duran bir sızıydı.
Gizli, suskun, bazen de hoyrat.
Bir yolculuk ki,
İçten ve içten içe,
Dünden, geceden, sevda ve ecelden.
Bak yaradan akan kan gibi,
Hasret sızlıyor şimdi her yanım.
Yani her yerim,
Ve diğer yarım.
Düşlerim bitiyor sonra.
Her şey bana gizden daha gizli.
Bir yolculuk ki,
Büyütür içimi,
Ve getirir,
Koyar bütün benliğiyle.
Savurur, sıkar ve sarar hissizce.
Bazen de yakarcasına delirir.
Ve dedirtir kendini,
Heyhat, yoksun!
Ki yoksunluk; en büyük yoksulluktur.
Hatırlatır yine,
Koyar hasreti.
Dünden, geceden, sevda ve ecelden.

ANNE, BABA VE RİM’İN DEDESİ
En acı söz; yakınından gelmiştir.
Mezardan korkanın, yakını ölmemiştir.
Bir anne dedi ki: Allah’ın arzı geniştir.
Şimdi, imanın gücüyle anlaşılır bir Gazze.

Evlat niyetine Allahu Ekber denilir.
En büyük acı göğüste durulur.
Tanka doğru giden, cennet yoludur.
Şimdi, imanın gücüyle bilinir bir Gazze.

Öptü göz kapağından dedesi.
Güldü şehidin küçük nefesi.
Yakındır sana kavuşmanın gecesi.
Şimdi, imanın gücüyle görülür bir Gazze.

Köpürdü, kudurdu, leş kesildi yine.
Lanetin sebebini hatırlattı bize.
Yakındır geleceğin gün dize.
Şimdi, imanın gücüyle kazanılır bir Gazze.

Günlerden Cuma
Martın yirmi sekizi.
Üzerimde son günün takım elbisesi.
Ders saatinin sonuydu,
Bir şeyler anlatıyordum çocuklarıma;
Bilmiyorum ki hangi konuydu?
Ne ben anlıyordum söylediklerimi,
Ne de onlar anlıyordu...
*
Dalıp gitmişiz
Saat kaçtı, kaç geçiyordu ikiyi?
Ağırdan kapı vuruluyordu.
Kapıda Yasin, Danyal hocam
Sanki/İlk defa içeri giriyordu.
Söylemesi zordu;
"Hadi hocam..." diyordu.
Boğazımı sıkıyordu bütün takvimler;
Ardımda sessiz bir sınıf,
Yarım bırakılmış yüzlerce cümle,
Çocuklarım içimde ağlıyordu...
*
...

Yaşayan Öğretmen
28.03.2026/Sarıkaya

Yıl 87
Dallar baharın müjdecisi
Çocukluk, başımızda bembeyaz bir bulut.
İşte böyle bir günde...

Bir dut ağacıydı çocukluğumun gölgesi,
Dallarında korkuyla karışık bir sevinç,
Sesler yükseldi ansızın: “Hoca geliyoooor!”
Kalbim düştü benden önce yere.
Korkuyla atladım…

Bir dal tuttu yalnızca pantolonumu,
Yırttı büyük bir gürültüyle,
İşte o an.
Çocukluğum da yırtıldı
o bez parçası ile birlikte
ve
büyüdüm birdenbire.

Anneannemin elleri vardı umut gibi,
İğnesiyle dikti yırtığımı
Ama utancımı dikemedi hiçbir yerinden.

Alfabenin 15. harfini taşıyordum artık ardımda,
Sanki kaderin attığı bir imza gibi,
Giydim mecburen, yokluktu çünkü,
Yokluk hani bazen en ağır elbisedir ya  insana.
İşte öyle...

Arkadaşlarım gülerken ben sustum,
Onlar yürürken ben saklandım,
Ya en sona kaldım vedalarda,
Ya da ilk ben gittim…
Ama hep yan yan yürüdüm hayata.
Görmesinler diye yırtığımı,
Görmesinler diye içimdeki kırığı,
O gün öğrendim utanmayı,
Bir çocuğun kalbine sığmayacak kadar büyük.

Şimdi daha büyüğüm artık.
Ama o pantolon hâlâ içimde,
Bir dalın ucunda asılı kalmış gibi,
Biraz yırtık, biraz mahcup…
Ama hâlâ benim.

ZAMAN


Burda zaman geçmiyor…
Saatler duvara asılı birer suskunluk,
Dakikalar ağır,
Sanki adım atmıyor.

Pencereden bakan gün bile yorgun,
Güneş gelmek istemiyor bu tarafa,
Gölgeler uzuyor içimde,
Ama kimse fark etmiyor.

Burda zaman geçmiyor…
Bir düşünceye takılı kalmış gibi dünya,
Aynı anı yaşıyorum tekrar tekrar,
Sanki hayat ileri değil, geri sarıyor.

Sesler uzak, insanlar yabancı,
Kalbim bile temkinli atıyor,
Bir umut arıyorum köşelerde,
Ama o da yolunu kaybetmiş gibi.

Burda zaman geçmiyor…
Belki de mesele saatlerde değil,
Belki içimde durmuş bir şey var,
Ve ben onu hareket ettiremiyorum.

Bir gün geçecek biliyorum,
Zaman yine akacak sessizce,
Ama bugün…
Burda zaman geçmiyor işte.

İnsan iki hece;
Hep in-en,hep san-an.
Varlığı unutup,yoklukla avunan..!
Çaresizlik hüzünle sarar onu
Bocaladıkça gelir sonu..
Yağdıkça rahmetin damlası
Boncuk boncuk terdir yası..
Varlıkla övünmeden,yokluğu şükre vurup,
Kâh güler,kâh ağlar durup durup..
Sisli dünyasına penceredir zikir,
Yoktur Hak'tan gayrı,gayrı bir fikir..

Kiminin gözleri masaldır
Kiminin sözleri..
Alır götürür uzaklara.
Kahramanı isen masalın;
Takılmayacaksın tuzaklara.
An ve mekan bakışında .
Duruyor karşında,
İbretlik manzara..
Çirkine ,haine karşı
Savaşmaya varsan eğer
Kaf Dağının arkasını
Görmeye değer..
Ya billur akışlı nehirler
Ya sümbül nakışlı  bahçeler
Niyetin, çaban neyse
Seni oraya sürükler..

5 Mayıs 2021

YILDIZLAR PARLAMİYOR

Yıldızlar parlamıyor artık gökyüzünde,
Bir sessizlik çökmüş sanki her yüzünde.
Gece bile karanlığı taşımakta zor,
Işıklar kaybolmuş, umutlar paramparça, kor.
Rüzgâr eski şarkıları fısıldamaz artık,
Ay bile küsmüş, saklanır bulutlarda artık.
Gözlerimde biriken o solgun anılar,
Sanki zamana yenilmiş tüm hatıralar.
Bir zamanlar geceler masal gibi parlardı,
Her yıldız bir dilek, kalbimde yankı yapardı.
Şimdi boşluk var sadece, derin ve sessiz,
Kayıp bir rüyanın ardından bakar gibiyiz.
Belki bir gün yeniden doğar o ışık,
Karanlık dağılır, umut olur artık.
Ve gökyüzü yine yıldızlarla dolar,
Kalbimde kaybolan o umut yeniden doğar.

BEN

Ben sana hiç şiir yazmadım ki
Sen en güzel şiirleri üstüne alındın
Şimdi küstün darıldın
Bir köşeye çekildin, sustun
Kalbini ince ince yordun
Ben suskun, sen kırgın kaldın
İkimiz de biraz yorulduk anladın

BİZE ÇOK NAZLANAN KADER
isterdin her sabah akarsuyunda yıkasın bizi
dökük kelimelerin arasında izlerin
uzun rüyalara açılan argın hayat
 bazı şarkılar diline dolanıyor senin
bazı kelimeler şiire
dağ dağa kavuşmaz, insan insana yaslanır
ya ben sana nasıl?

istemezsen kış sofranda çoğalır
iyi huylu tomurcukların olsun senin
baş ağrısından yapılma deni dünyanın
inanılır tek yanı sensen
bazı şarkılar eve döndürür
ya ben  yanına senin nasıl?

istemedim hiç kırılmış vezni sesime
uyarlansın yaşamaktan dahası nazlı kader
kaza süsü verilmiş bir aşk
mor çiçekli baharların olsun bir de
ya ben sende nedir?

gökyüzü deyince açılan pencerede yüzün
ruhumun can kenarı değil misin

DÜNYA DEDİĞİN KOCA BİR GURBET

Yoksa kaderinde kavuşmak,
Sana düşer kederinle tanışmak.
Kaderin mi keder, kederin mi kader?
Bu dipsiz paradoksun eşiğinde,
Çinli bir beddua yankılanır gökte:
“Bilinmez zamanlara kalansın...”

Ruhun sende, sen ruhunda yarasın;
Dokunma, bırak bir süre kanasın.
Savaşta çocuk kalbi saçlarını tarasın;
Bu yüzden hep umuttan yanasın.

Sonunda dört bir yana akan yollara bakıp,
Kendi içine doğru yol alansın.
Yol bitip, ses susup, yara kabuk bağlayınca;
Sen o derin sessizlikte kendinle kalansın.

Dünya dediğin koca bir gurbet...
Dünya dediğin koca bir gurbet...

Tek sığınağın olan özüne,
Adım adım varansın.
Adım adım varansın.

RUHUMUN ŞAFAK MÜJDESİ

Sessizce imdat bekleyen bir çift göz,
Karşısında hükmünü yitirir bunca söz.
Feryat figan çırpınır durur da öz,
Yangınlardan arda kalan yalnızca köz...
 
İşte böyledir insanın yaşam çizgisi,
Kulakta yankılanır bir isyan ezgisi.
Her adımda artsa da dünyaya ilgisi,
Sınırlıdır aslında hayata dair bilgisi.

Yine de bir tohumda saklıdır yaşama sevgisi,
Döner elbet tersine talihin şu çizgisi.
Ruhun derinlerinden yükselir şifa ezgisi,
Her karanlık gecenin vardır bir şafak müjdesi.

Ne dost kalır ne arkadaş,
Sözün güzel olmaz ise.
Çürür için yavaş yavaş,
Özün güzel olmaz ise.

Cisim çürür isim kalır,
Nefsin galip gelmez ise.
Gök kubbede bir hoş seda,
Arza sevgi ektin ise.

Ömür bahçen hep tarumar,
Gönül gözün görmez ise.
Güzün yaza varmaz olur,
Yönün hakkı bulmaz ise.

Ben'ini ez biz'e ulaş,
Ömür gayen bildin ise.
Önü sonu bir top kumaş,
Musallada yundun ise...